تصاویر محرمانه XF-108؛ جنگنده 3 ماخی آمریکا  خواندن این مطلب 1 دقیقه زمان میبرد مجله تصویری سلاح – XF-108 Rapier قرار بود یکی از بلندپروازانه ترین رهگیرهای نیروی هوایی آمریکا باشد؛ هواپیمایی که برای مقابله با بمب افکن های مافوق صوت شوروی طراحی شد و قرار بود با سرعتی حدود 3 ماخ در ارتفاع بیش از 77000 پا پرواز کند، اما پیش از ساخت حتی یک نمونه پروازی، پروژه آن لغو شد. داستان XF-108 در سال 1955 و با برنامه LRI-X برای ساخت یک رهگیر دوربرد و پرسرعت آغاز شد. نورث امریکن اوییشن در سال 1957 قرارداد توسعه این هواپیما را دریافت کرد و نیروی هوایی آمریکا آن را با نام F-108A معرفی کرد. طراحی هواپیما برای یک خدمه 2 نفره، 2 موتور و توانایی پرواز در سرعت حدود 3 ماخ شکل گرفت. XF-108 قرار بود از 2 موتور توربوجت General Electric J93 استفاده کند؛ همان خانواده موتورهایی که برای بمب افکن مافوق صوت XB-70 Valkyrie نیز در نظر گرفته شده بود. طراحی نهایی هواپیما بالی دلتا با پیکربندی پیچیده و ورودی های هوای جانبی داشت و قرار بود شعاع عملیاتی آن حدود 1000 مایل دریایی باشد. بخش مهم دیگر پروژه، سامانه تسلیحاتی آن بود. XF-108 قرار بود به رادار پیشرفته Hughes AN/ASG-18 و موشک های هوا به هوای GAR-9 مجهز شود. این هواپیما قرار بود 3 موشک GAR-9 را در یک محفظه داخلی و روی پرتابگر چرخان حمل کند. GAR-9 بعدها با نام AIM-47A شناخته شد و توسعه رادار و موشک های این پروژه پس از لغو XF-108 نیز ادامه پیدا کرد و در برنامه رهگیر YF-12 مورد استفاده قرار گرفت. اما یکی از جذاب ترین بخش های داستان XF-108، چیزی است که در عکس های تاریخی آن دیده می شود. نورث امریکن پیش از لغو پروژه یک ماکت تمام اندازه از هواپیما ساخت؛ یعنی یک مدل کوچک رومیزی نبود، بلکه نمونه ای در ابعاد واقعی بود که به مقام های نیروی هوایی ارائه شد. این ماکت در ژانویه 1959 مورد بازرسی قرار گرفت و ظاهر آن تا حد زیادی شبیه یک هواپیمای واقعی بود. حتی بخش هایی مانند محفظه تسلیحات و سامانه پرتاب موشک نیز در آن به نمایش گذاشته شده بود. #تکنولوزی_هوا_فضا #آمریکا #پهپاد_پلاس @pahpadplus Pahpadplus.com

کارخانه در دل ناو جنگی؛ پرینترهای سه‌بعدی سلاح‌های جنگی را در دل طوفان می‌سازند. امیرعبدالملکی یک ناو هواپیمابر آمریکا در جریان سفر دوهفته‌ای خود به سمت هاوایی برای شرکت در رزمایش RIMPAC 2026، با استفاده از یک کارگاه کانتینری مجهز به چاپگرهای سه‌بعدی، ۱۲ فروند پهپاد آماده پرواز و بیش از هزار قطعه یدکی کاربردی تولید کرد. این عملیات نخستین آزمایش دریایی پلتفرم تولید صحرایی xCell محصول شرکت فایرستورم لبز بود. تلاطم شدید دریا و موج‌هایی به ارتفاع نزدیک به چهار متر نیز نتوانست روند تولید این تجهیزات را در طول مسیر متوقف کند. سیستم تولید کانتینری xCell فضای بسیار کمی را اشغال می‌کند و تنها از دو کانتینر بیست‌فوتی استاندارد یا یک کانتینر چهل‌فوتی تشکیل شده است. درون این کانتینرها، چاپگرهای صنعتی پلیمری اچ‌پی Multi Jet Fusion در کنار ایستگاه‌های مونتاژ نیمه‌خودکار قرار دارند. مهم‌ترین خروجی این کارگاه شناور، ۱۲ فروند پهپاد چهارپره از مدل Squall FPV بود که بر اساس استانداردهای دفاعی ایالات متحده طراحی شده‌اند. این پهپادها با برد ۳۲ کیلومتر، مداومت پروازی ۴۲ دقیقه و سرعت ۱۲۸ کیلومتربرساعت، توانایی حمل محموله‌ای به وزن ۲٫۵ کیلوگرم را دارند و در رزمایش به عنوان نیروی دشمن به کار گرفته شدند. علاوه بر پهپادها، قطعات یدکی حساسی مانند ضربه‌گیرهای ملخ بالگرد آپاچی نیز روی عرشه چاپ شدند که از خسارت ۵۰۰ هزار دلاری به روتور بالگردها جلوگیری می‌کنند. قطعات کوچک‌تری مثل رابط شیلنگ خلاء برای تست جلیقه‌های نجات، پایه‌های نصب دیش استارلینک و درپوش‌های اتصالات الکتریکی نیز از دیگر تولیدات این چاپگرها بودند. مسئولان فایرستورم لبز در بیانیه‌ای اعلام کردند: «هر قطعه‌ای که سیستم xCell روی عرشه چاپ می‌کند، نیاز به ارسال هوایی یا دریایی قطعات از مسیرهای پرخطر را از بین می‌برد و هزینه‌های سوخت، پرواز و نیروی انسانی را کاهش می‌دهد. تعمیراتی که پیش‌تر نیازمند هفته‌ها انتظار برای رسیدن محموله پشتیبانی بود، اکنون ظرف چند ساعت در محل انجام می‌شود. @pahpadplus pahpadplus.com

*موشک چینی بعد از پرتاب دوباره روی زمین نشست* 🔹چین با موفقیت مرحلۀ اول موشک قابل‌استفاده مجدد «ژوچو-۳» را پس از پرتاب روی زمین فرود آورد؛ دستاوردی که می‌تواند رقابت این کشور با فناوری موشک‌های قابل‌بازیابی و کاهش هزینه‌های پرتاب‌های فضایی را وارد مرحله تازه‌ای کند. @pahpadplus

قدرت پهپادی نیروهای مقاومت و ملی ارتش یمن و حمله دقیق و تمیز علیه نیروهای مزدور و متجاوز سعودی و اماراتی به خاک یمن تصاویر منتشر شده از حملات دقیق با استفاده از پهپاد "راجوم" به تجمع‌ها و تجهیزات متعلق به دشمن سعودی در مأرب و ساحل غربی #یمن #پهپاد #سعودی #پهپاد_پلاس @pahpadplus Pahpadplus.com

معرفی شد پهپاد Wildfire با برد ۱۸ هزار و ۵۰۰ کیلومتری معرفی شد شرکت جنرال اتمیکس پهپاد Wildfire را با برد ۱۸ هزار و ۵۰۰ کیلومتر، توان حمل چهار موشک LRASM و قابلیت هدایت گروهی پهپادها معرفی کرد. به گزارش سرویس هوافضای تک‌ناک، این پهپاد برای برنامه جدید پنتاگون با نام Massed Modular Aircraft یا MMA ارائه شده است. هدف این برنامه، توسعه نسل تازه‌ای از پهپادهای قابل پرواز در  ارتفاع متوسط با مداومت پروازی طولانی است که بتوانند مأموریت‌های اطلاعاتی، شناسایی، نظارت و حمله را انجام دهند. با وجود این، جنرال اتمیکس Wildfire را پهپادی می‌داند که توانایی‌های آن می‌تواند فراتر از حداقل نیازهای اعلام‌شده پنتاگون باشد. براساس گزارش The War Zone، این شرکت در حال بررسی طرحی برای Wildfire است که ۱۰ هزار مایل دریایی، معادل حدود ۱۸ هزار و ۵۰۰ کیلومتر، برد انتقالی دارد. همچنین این پهپاد می‌تواند حداکثر چهار فروند موشک AGM-158C Long Range Anti-Ship Missile یا LRASM حمل کند. یکی دیگر از قابلیت‌های پیشنهادی Wildfire، هماهنگ کردن تعداد زیادی هواگرد بدون سرنشین است. براساس اطلاعات منتشرشده، این سامانه می‌تواند تحت کنترل نیمه‌خودکار، عملیات گروهی حداکثر ۱۰۰ پهپاد را هماهنگ کند. چنین قابلیتی می‌تواند امکان مدیریت چندین سامانه بدون سرنشین را با تعداد کمتری اپراتور فراهم کند. بیشتر بخوانید: ایران از پهپاد ریپر و هرمس چه اطلاعاتی به دست می‌آورد؟ پهپاد Wildfire برای دوران پس از MQ-9 Reaper Aviation Week نخستین رسانه‌ای بود که از ظهور طرح Wildfire خبر داد. The War Zone نیز پس از آن گزارش کرد که جنرال اتمیکس این هواگرد را برای برنامه MMA پنتاگون ارائه کرده است. واحد نوآوری دفاعی آمریکا، DIU، برنامه MMA را هدایت می‌کند. پنتاگون در این برنامه به‌ دنبال یک هواگرد بدون سرنشین ماژولار، مقرون‌به‌صرفه و دارای برد عملیاتی گسترده است که بتوان آن را در تعداد زیاد به‌کار گرفت. این پهپاد باید بخشی از مأموریت‌هایی را انجام دهد که اکنون برعهده MQ-9A Reaper قرار دارند. الزامات تعیین‌شده برای این برنامه از تغییر رویکرد ارتش آمریکا در زمینه قدرت هوایی حکایت دارد. آمریکا در گذشته بیشتر به تعداد نسبتا محدودی از هواگردهای گران‌قیمت و ارزشمند متکی بود. در مقابل، برنامه MMA با این فرض طراحی شده است که در یک درگیری نظامی سطح بالا، از دست رفتن بخشی از ناوگان اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. DIU از شرکت‌های حاضر در این برنامه، پهپادی با ظرفیت حمل حداقل ۲۸۰۰ پوند، حدود ۱۲۷۰ کیلوگرم محموله درخواست کرده است. این هواگرد باید بدون سوخت‌گیری حداقل ۲۳۰۰ مایل دریایی، حدود ۴۲۶۰ کیلومتر، شعاع رزمی داشته باشد. توانایی استقرار مستقل نیز یکی دیگر از الزامات است. پهپاد پیشنهادی باید بتواند در یک مسیر یک‌طرفه بیش از ۸ هزار مایل دریایی، حدود ۱۴ هزار و ۸۰۰ کیلومتر پرواز کند. پشتیبانی از محموله‌های ماژولار، از جمله حسگرهای ویدیویی تمام‌حرکتی نیز در الزامات این برنامه قرار دارد. همچنین پنتاگون به‌ دنبال افزایش سطح خودکارسازی عملیات است و ممکن است در نهایت توانایی کنترل چند هواگرد به‌وسیله تنها یک اپراتور را از شرکت‌ها درخواست کند. سی. مارک برینکلی، سخنگوی جنرال اتمیکس به The War Zone گفته است که این شرکت هنگام توسعه پهپاد Wildfire ابتدا بررسی کرده است که چه قابلیت‌هایی را می‌توان به‌طور واقع‌بینانه در یک پلتفرم بدون سرنشین نسل بعدی ارائه کرد. نتیجه این بررسی، طرحی است که برد زیاد، ظرفیت بالای حمل محموله، قابلیت شبکه‌سازی و خودمختاری را در یک پلتفرم ترکیب می‌کند. جنرال اتمیکس تاکنون مشخصات فنی کامل و تصاویر رسمی Wildfire را منتشر نکرده است و این هواگرد همچنان در مرحله طرح مفهومی قرار دارد. بیشتر بخوانید: بالگرد بلک‌هاوک به سکوی پرتاب پهپادهای رزمی تبدیل می‌ شود کاهش ناوگان Reaper و افزایش نیاز به جانشین پهپاد MQ-9 Reaper طی چند دهه یکی از پایه‌های اصلی عملیات بدون سرنشین آمریکا بوده است. ارتش آمریکا این هواگرد را برای مأموریت‌های نظارتی و تهاجمی در چندین منطقه درگیری به‌کار گرفته است. با وجود این، تلفات اخیر Reaperها آسیب‌پذیری پهپادهای به نسبت بزرگ و کند را در حریم‌های هوایی تحت مناقشه نشان داده است. ناوگان Reaper در عملیات مرتبط با ایران و حوثی‌ها تلفات قابل‌ توجهی داشته و این موضوع نگرانی‌ها را درباره عملکرد چنین پهپادهایی در جنگ احتمالی با دشمنی مجهزتر افزایش داده است. توقف تولید MQ-9A نیز شرایط را دشوارتر کرده است، چرا که نیروی هوایی آمریکا دیگر نمی‌تواند پهپادهای از دست‌رفته را به‌آسانی با هواگردهای جدید جایگزین کند.

براساس آماری که The War Zone منتشر کرده است، نیروی هوایی آمریکا در ابتدای سال مالی ۲۰۲۵ تعداد ۲۳۱ فروند MQ-9A در اختیار داشت. این تعداد در آغاز سال مالی ۲۰۲۶ به ۱۶۵ فروند کاهش یافت. ژنرال دیوید تابور از نیروی هوایی آمریکا نیز در ماه مه به کنگره اعلام کرد که ناوگان این پهپاد به ۱۳۵ فروند رسیده است. برنامه MMA قرار است به نیاز بلندمدت آمریکا برای نسل جدید هواگردهای بدون سرنشین پاسخ دهد. براساس برنامه‌ریزی پنتاگون، سامانه‌های منتخب باید حداکثر تا ۲۱ ماه پس از انعقاد قرارداد، آزمایش‌های پروازی نمونه اولیه در مقیاس کامل را آغاز کنند. دستیابی به توان عملیاتی اولیه نیز برای سال مالی ۲۰۳۱ هدف‌گذاری شده است. شرکت جنرال اتمیکس تأکید کرده است که MMA را نباید صرفاً برنامه‌ای برای جایگزینی Reaper دانست. این شرکت معتقد است ارتش آمریکا از یک سو به راهکاری فوری برای جبران ظرفیت ازدست‌رفته پهپادهای رده ارتفاع متوسط و مداومت پروازی طولانی نیاز دارد و از سوی دیگر باید برای درگیری‌های آینده، پلتفرم کاملا جدیدی توسعه دهد. پهپاد Wildfire می‌تواند بخشی از چشم‌انداز جنرال اتمیکس برای چنین آینده‌ای باشد. توانایی پیشنهادی حمل چهار موشک LRASM، نقش ضدکشتی دوربرد قابل‌ توجهی به این هواگرد می‌دهد. قابلیت هماهنگی تعداد زیادی پهپاد نیمه‌خودکار نیز می‌تواند شیوه مدیریت ناوگان‌های بدون سرنشین را تغییر دهد و به یک اپراتور امکان دهد چند هواگرد را هم‌زمان کنترل کند. شرکت جنرال اتمیکس پهپاد Wildfire را وارد رقابت MMA کرده است، اما برینکلی اعلام کرده است که آینده این طرح به پیروزی در این برنامه وابسته نیست. این پهپاد هنوز یک طرح مفهومی محسوب می‌شود، اما معرفی آن نشان می‌دهد که نسل بعدی پهپادهای نظامی آمریکا احتمالا باید برد بیشتر، معماری ماژولار، خودمختاری بالاتر و توان عملیات شبکه‌ای گسترده‌تری نسبت به نسل کنونی داشته باشند. @pahpadplus

*♦️طراحی موتور موشک با هوش مصنوعی؛ از ایده تا آزمایش در ۱۴ روز* #هوش_مصنوعی #صنعت #هوا_فضا 🇮🇷✊ @pahpadplus pahpadplus.com