مشکل اینجاست تو این دنیا چیزی دل بخواهی نیس .

اینکه حس کنی همیشه آدم‌هایی که برات اولویت دارن و جزو آدم‌های مهمِ زندگیتن تو رو توی اولویت‌های خودشون نبینن، اینکه بیشتر اوقات وقتی دیگه تنها می‌شن و کسی رو برای بودن کنار خودشون ندارن سراغت رو بگیرن... حس عجیبیه یه جور دردِ آروم که شاید به زبون نیاد ولی آدم خوب می‌فهمه که چقدر سنگینه… مگه نه؟ (:

آدم هایی هم هستند که وجودشان از غم دنیا می‌کاهد 🤍!

خودت را یافته‌ای ، که به دنبالِ گم شده‌ات می‌گردی؟

خنده می‌بینی ولی از گریه‌ی دل غافلی خانه ما اندرون ابر است و بیرون آفتاب

تشویش دلِ کس نتوان سَهل شمردن زآن شیشه حذر کن که به راهت شِکنندش...