#توگفتی
با کلافگی کانال های تلویزیون را جا به جا میکرد. نگاهم را به نگاه آشفتهاش دوخته بودم؛ آشفته بود! خیلی آشفته.. هیچوقت او را اینگونه ندیده بودم.. خدای مهربان من! چگونه میتوانی دلبرکِ بیگناه من را عذاب دهی؟ آخر من چگونه تماشاگرِ عذاب کشیدنِ جانم باشم؟(: در همین فکرها بودم که با صدای پرت شدن چیزی به خودم آمدم! صدای کنترل تلویزیون بود که از وسط دو نیم شده بود! لعنتی هماهنگی خاصی با قلبم داشت...💔 بلند شدم و به طرفش رفتم و دستم را روی دستان لطیفش گذاشتم؛ میلرزیدند! قلبم داشت از شدت غمی که تحمل میکرد، له میشد. خم شدم و چشمان خیسش را بوسیدم. از من روی گرداند و با دستش آرام به عقب هولم داد... میدانستم احساس شرمندگی میکند از اینکه نمیتواند یک آدم عادی باشد. اما من دوست نداشتم او عادی باشد؛ من او را با تمام نقص هایش دوست داشتم... ناگهان صدای گریه فرزندمان بلند شد. سریع از جایش بلند شد اما من سریعتر جلویش ایستادم و با فشار روی شانه هایش سرجایش نشاندم. بهت زده و با بغض به چشمانم زل زده بود. نگاهم را دزدیدم... - خودم میرم میارمش اینجا. + هنوز انقدر فلج نشدم که نتونم تا اتاق بچم برم! - ولی دکتر گفت فعلا نباید زیاد راه بری! + دکتر غلط کرد با... چندلحظه سکوت حاکم خانه شد! اما به دل نگرفتم. میدانستم حرف هایش دست خودش نیست! سکوت را شکستم و گفتم: - اره من غلط کردم. غلط کردم که.. با هق هق گفت.. +که با یه زن مریض ازدواج کردی آره؟ بی توجه به حرفش به سمت اشپزخانه رفتم و درحالی که شیر درست میکردم گفتم غلط کردم که اجازه دادم بچه دار بشیم بااینکه میدونستم ممکنه برات بد باشه! این رو گفتم و به سمت اتاق بچه دویدم. گریه هایش به جیغ تبدیل شده بود. بغلش کردم و شیر را دهانش گذاشتم و مشغول تماشا کردنش شدم. شبیه دلبرم بود! خانه پر شده بود از صدای میک زدنش.. چند دقیقه ای گذشت که صدام زد: گفتی میارمش پیشت! درحالی که بچه تو بغلم بود از اتاق رفتم بیرون و با شیطنت گفتم عجب چیزی ساختم! میبینی چقدر خوشگله؟؟
