فقط خدا میدونه چقدر این روزا حسرت اینو دارم که چقدر کم عکس گرفتم.

چرا فیلم نگرفتم اصلا.

اونجا که بودم میگفتم خب مثلا چرا باید از لیوان آب مچاله شده ای که توی دستمه چون سطل آشغال پیدا نکردم عکس بگیرم؟

بعد الان که ایرانم میگم کاش حتی از خاکِ خیابونای بین الحرمینم عکس داشتم و رفع دلتنگی میکردم.

از لحظه به لحظش باید خاطره ثبت میکردم.

این سفر باورتون میشه یه جوری یهویی شد که باورمون نشده بود خودِ امام حسین دعوتمون کرده؟

یه روز خیلی رندوم یه گوشی زنگ میخوره یه مکالمه ای صورت میگیره فردا صبح هممون نشستیم تو ماشین به سمت لب مرز. همینقدر یهویی!

بعد جالبیش اینجاست که جامون سه نفره بیشتر نبود‌. من و مامان و بابام.

یهو دوتا داداشم اومدن، زن داداشم اومد. خالم و شوهر خالمم اومدن:))))))

واقعا سفرِ عجیبی بود. از اول تا آخرش.

داداشم زنگ زد گفت فلان جاییم‌. پیداشون نگرفتم خانوما پیشِ من بودن. بهش گفتم لوکیشن بفرست‌. فرستاد و بلد مسیر رو از کوچه پس کوچه های باریک و خلوت خیابونای‌ بین الحرمین بهمون نشون داد.