./✨

کاش می‌شد با تو فرار کنم.. به جایی دور، دور از هیاهوی شهر که در آن نه صدای آدم‌هاست، نه شلوغیِ خیابان‌ها، نه ازدحامِ فکرها و غم‌ها.. کلبه‌ای چوبی و آرام، با سقفی ساده و سکوتی نرم و صمیمی؛ سکوتی که اضطراب را از دل می‌زداید، و تارِ نگرانی را یک‌سره می‌بُرد. راستش را بخواهی.. من خوب می‌دانم اگر کنار هم باشیم، اگر دست‌های هم را رها نکنیم، هر سختی را رام می‌کنیم، از دلِ هر تاریکی عبور می‌کنیم، و حتی حالِ بدِ تو و حالِ بدِ من با نگاهِ هم، آرام می‌شود.. و رنج، در دفترِ عشق، معنایی دیگر می‌گیرد. اما.. چه کنم، عزیزِ دورِ من؟ چه کنم با این فاصله؟ با این "کاش"هایی که هر شب در دلم می‌مانند و هر صبح، دوباره از نو زنده می‌شوند..؟ کاش فقط برای یک‌بار می‌شد از این همه شلوغی گریخت و در همان کلبه‌ی چوبی، کنار تو نشست؛..✨/.

هرکه در این راه مقرب تر است جامِ بلا بیشترش می‌دهند؛..

میگفت این‌روز‌ها تا میام یکم بهتر شم بازم یچی یجوری میخوره تو صورتم که بیشتر میشکنم. کار از تظاهر به قوی بودن گذشته. به زندگی باید برگردم و هیچ امیدی بهش ندارم. گریه‌ش گرفت و گفت بنظرت خدا میبینه؟ کاش ببینه؛..

انشاالله خرداد با هممون مهربون باشه:))

_

دوست دارم روی این تاب بنشینم و در خلوتِ خود، زیر لب نجوا کنم: به خدا، دل بچگی می‌خواد؛ هیچی نمی‌خواد، زندگی می‌خواد. به خدا من دنیا رو دیدم، هر چی دویدم، هیچی ندیدم. چه کنم..چه کنم..نکن، ای دل من، که دلم به خدا وصله؛ آروم بگیر دل. دل و دل نکن، ای دلِ من، که خدا با توئه، همه‌جا، جونِ من؛ دنیا دو روزه؛../.

انگار بعد عید همه یبار رفتن مشهد به جز من:)

چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند، و تماشای تو زیباست اگر بگذارند؛..

./🤍