ای صاحبِ ذوالفقار، چه کسی باور می‌کند دست‌هایی که هیبتشان خواب از چَشمان دشمن می‌گرفت، روزی برای آرام‌کردنِ دلِ فاطمه، برای مرهم پهلوی شکسته‌اش و کودک پرپر شده‌اش، جز مهر و دعا کاری از آن‌ها برنیاید؟ و به‌راستی، خود نیز عاجز بودی که بعد از به خاک نشستن چادر فاطمه‌ات، نیمه‌های شب، به چادر سیاه چاه پناه می‌بردی...

توی چاله افتادم..

دوست دارم سرمو بکوبم تو دیوار

از دست انسان ها