مسخ و چراغ نفتی؛

تو مسیح منی؛

چقدر دلم برای نعنافلفلی تلگرام تنگ شد

روحم مطلقا قدیمی است؛ عاشق وسایل کهنه، موسیقی فراموش شده، لباسهای نوستالژیک و عطرهایی که خاطرهها را در خود نگه داشته اند. دلم با گذر آرام روزها و سایه های قدیمی هم صداست. هر نگاه به یک شیء کهنه، هر نغمه ی فراموش شده، قلبم را می لرزاند و مرا به لحظه هایی میبرد که زمان هنوز مهربان و ساده بود.

هیچ جمله ایی مثل این جمله از کتاب ابن مشغله نادر ابراهیمی نمیتونه منو به گریه بندازه؛ در همان شب های عظیم صحرا بود که دانستم ایران را سخت و بی حساب دوست داشتن محکومیت من است.

از روزایی که یه داریوش مارو نجات میداد؛

پنکیکی که امروز وسط کلاس آنلاین درستش کردم؛

یک دنیا جزوه ننوشته دارم یک دنیا هم بلاتکلیفی پس میریم حموم

از تراس رفتم بیرون که بارون رو ببینم و بوشو نفس بکشم همزمان آهنگ هم داشت از حیاط همسایه پخش می‌شد فقط و فقط اون لحظه تو تمام وجودم ایران بود دلم میخواست منم با آسمون به حال ایران زار بزنم و زیر لب زمزمه کردم کاش هر چی زودتر آروم بگیری ایرانِ جان ‌‌:⁠^⁠)‌❤️‍🩹