روحم مطلقا قدیمی است؛ عاشق وسایل کهنه، موسیقی فراموش شده، لباسهای نوستالژیک و عطرهایی که خاطرهها را در خود نگه داشته اند. دلم با گذر آرام روزها و سایه های قدیمی هم صداست. هر نگاه به یک شیء کهنه، هر نغمه ی فراموش شده، قلبم را می لرزاند و مرا به لحظه هایی میبرد که زمان هنوز مهربان و ساده بود.

هیچ جمله ایی مثل این جمله از کتاب ابن مشغله نادر ابراهیمی نمیتونه منو به گریه بندازه؛ در همان شب های عظیم صحرا بود که دانستم ایران را سخت و بی حساب دوست داشتن محکومیت من است.

از روزایی که یه داریوش مارو نجات میداد؛

پنکیکی که امروز وسط کلاس آنلاین درستش کردم؛

یک دنیا جزوه ننوشته دارم یک دنیا هم بلاتکلیفی پس میریم حموم

از تراس رفتم بیرون که بارون رو ببینم و بوشو نفس بکشم همزمان آهنگ هم داشت از حیاط همسایه پخش می‌شد فقط و فقط اون لحظه تو تمام وجودم ایران بود دلم میخواست منم با آسمون به حال ایران زار بزنم و زیر لب زمزمه کردم کاش هر چی زودتر آروم بگیری ایرانِ جان ‌‌:⁠^⁠)‌❤️‍🩹

گریه ‌شدم.

من و حدیث:

1405/01/22 💙. اگر منو گم کردید، همیشه بهارم.

بکشتند چندان از ایرانیان که دریای خون شد همی در میان در و دشت یکسر پر از برف خون سُواران ایران فگنده نگون ز کشته نبُد جای گشتن به جنگ ز برف و ز افگنده شد جای تنگ سیه گشته بر دستِ شمشیر دست به روی اندر افتاده برسان مست نبُد جای گردش بدان رزمگاه شد دستِ لشکر ز سرما تباه سپهدار و گردنکشان آن زمان گرفتند زاری سُوی آسمان که ای برتر از دانش و هوش رای نه برجای و درجای و نه زیر جای همه بنده ی پُرگناه توییم جهاندار و بر داوران داوری تو باشی به بیچارگی دستگیر تواناتر از آتش و زَمهریر ازین سخت سرما تو فریادرس نداریم جز تو کسی را به کس _داستان کاموس کُشانی

این روزا مدام میرم یادداشت های تلگراممو میخونم و امشب رسیدم به این پیام و گریه کردم خیلی و دلم برای مشهد تنگ شد: الان که تو راه برگشتم مدام به صدای نقاره ها فکر میکنم، باورم نمیشد یه صدا بتونه اونجوری روح منو آزاد کنه و نفهمم چجوری کل صورتم از اشک خيس شده و راستش دلم تنگ شد.. یاد روز اولی افتادم که رسیدیم؛ حالم خیلی بد بود اتفاقات خوبی برام نیوفتاد و توی ترمینال مشهد از حال بد بلند بلند زار میزدم، اما با این حال میخواستم برم حرم.