بکشتند چندان از ایرانیان که دریای خون شد همی در میان در و دشت یکسر پر از برف خون سُواران ایران فگنده نگون ز کشته نبُد جای گشتن به جنگ ز برف و ز افگنده شد جای تنگ سیه گشته بر دستِ شمشیر دست به روی اندر افتاده برسان مست نبُد جای گردش بدان رزمگاه شد دستِ لشکر ز سرما تباه سپهدار و گردنکشان آن زمان گرفتند زاری سُوی آسمان که ای برتر از دانش و هوش رای نه برجای و درجای و نه زیر جای همه بنده ی پُرگناه توییم جهاندار و بر داوران داوری تو باشی به بیچارگی دستگیر تواناتر از آتش و زَمهریر ازین سخت سرما تو فریادرس نداریم جز تو کسی را به کس _داستان کاموس کُشانی

این روزا مدام میرم یادداشت های تلگراممو میخونم و امشب رسیدم به این پیام و گریه کردم خیلی و دلم برای مشهد تنگ شد: الان که تو راه برگشتم مدام به صدای نقاره ها فکر میکنم، باورم نمیشد یه صدا بتونه اونجوری روح منو آزاد کنه و نفهمم چجوری کل صورتم از اشک خيس شده و راستش دلم تنگ شد.. یاد روز اولی افتادم که رسیدیم؛ حالم خیلی بد بود اتفاقات خوبی برام نیوفتاد و توی ترمینال مشهد از حال بد بلند بلند زار میزدم، اما با این حال میخواستم برم حرم.

)))))))

/🤍

معلم بد رو شاید بشه تحمل کرد اما امیدوارم خدا استاد بد رو توی دوران بزرگسالیتون قرار نده، هر ویسی رو که باز میکنم یه تار موم سفید میشه.

سیرسلی ؟

امروز با دختر خوشگله که دلم براش قدر مورچه شده بود /💘

_

🔆

هوا بوسیدنیه الان ؛ اصفهانِ بدون جنگ خیلی قشنگه