امروز، روزیست برای تعظیم در برابر واژهها.در برابر مردی که با جوهرِ قلمش، ریشهٔ ایران را در دلِ تاریخ نگه داشت.فردوسی فقط شاعر نبود؛ او نگهبانِ زبان بود، مرزبانِ معنا و جانِ ایران.در روزهایی که زبانمان گاه فراموش میشود، یاد او یعنی یادِ شرافتِ واژهها،یادِ نغمهی پارسی دری که چون رود جاریست و قرنهاست که ما را یک صدا نگه داشته است.
اگر امروز هنوز میتوانیم از عشق و خرد بگوییم، از امید و پهلوانی بخوانیم،
به برکت مردیست که گفت:
«ز گفتارِ او مانَد این یادگار»
و چه یادگاری ازین برتر که زبان مادریمان زنده بماند؟
روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، یادآورِ آن است که تا زبان فارسی زندهست،ما نیز باقیایم ✨