از لبخندم خوشم نمیاد. [ هرچقدرم بگن تا ابدیت خوشم نمیاد] یکسری انسانها لبخندشون جدا زیباست. من جزوشون نیستم، اما عکسی که امروز بدون اینکه بدونم حین خنده ازم گرفته شد رو از دور [ خیلی دور ] دوست دارم.
عزیزان اگر یک انسان در اکثر مواقع رفتار معقولی داره، ولی گاهی در مواقع و شرایط خاص رفتار و واکنشهای غیر معقول بروز میده نشان از یک اسیب داره. و اگر اون انسان برای شما عزیز محسوب میشه بهتره این مورد رو درک کنید.
دردناکیِ منشعبی از یک حزنِ قدیمی در گلویم نشسته است. دراز کشیدهام و خیره به اشیای اطراف، به این فکر میکنم که چهقدر همه چیز [همه چیز] به رنجوری افتاده است؛ کتابخانهام، گلدانها و گیاههام، پنجرهی باز اتاقم و پردهای که نسیمی گرم و بیخیال تکانش میدهد، بند بند تنم و حتی؛
و حتی قرصهای کنار تختم و لیوان آب. دلتنگیِ تو به زیر پوستم میخزد و لابلای استخوانهایم ریشه میدواند. یادم میآید که تلاشهایم همیشه بیثمر بوده است. مرگ ریشخندم میکند.
