امروز وقتی که داشتیم سر نرمش صبحگاهی سر صف مدرسه به چپ و بعد راست می‌چرخیدیم(چرخش ۱۸۰ درجه) و دستمونو به اون سمت کش می‌دادیم(بخونید دراز میکریدم) و معلم ریاضی هم درحال تحویل برگه‌هایی به یکی از مسئولین از پنجره برامون دست تکون میداد، بلندگو داشت جیغ میزد: «دوست دارم زندگی رو» و انتظار می‌رفت که ما به وجد اومده و پروانه و طناب بزنیم که با دست زدن لیدر‌های نرمش اون روز، سومین حرکت هم تموم شد و به کلاس روانه شدیم.

حالا درسته به دروغ با ریاضی، با چسبوندن امتحانش هم، و به طرز اغراق آمیز، ریاضی رو هم در کنار ساعت‌های امروز خیلی طاقت فرسا به نظر آوردم ولی کتابای مورد تدریس امروز جدی طاقت رو سریع به سر میرسونن.

-

من وقتی به زمان آزاد بر می‌خورم و نت هم دارم در حال ورود به گوشی: باید بیرون آورده شم وگرنه..*

ترجمه‌ی اصطلاح‌ها فقط به تسلط به هر دو زبان ممکنه وگرنه یه جوری میشه(؟) و این یعنی، عه وا خاک عالم. بی تسلطیم رو فهمیدم*

_

تو عصبانیت آدما رو بشناس؟!