زندگی عادی دارن ها...

میرن سر کارشون...

درس میخونن...

دید و بازدید...

ولی از درون تهی ان...

از درون شکستن...

میدونید میخوام چی بگم؟!

حالم این شبا خیلی خوش نیست...

اصلا حوصله ی جمعو ندارم...

نمیدونم چمه.....

دلم میخواد کنار اتاقم زانو هامو بگیرم توی آغوشم و تا صبح گریه کنم....

برای اون آقایی ک وقتی پدرش رو میبرد خونه؛ مقتل میگه هااااا.. من بی سر و پا کیم ک بگم... امیرالمؤمنین (ع) فرمود: زیر بغلم رو رها کنید زینب (س) منو با این حال نبینه... دختر است دیگر... دختران بابایی اند.... اما امیرالمؤمنین (ع) توی عاشورا نبود حواسش ب زینبش باشه.. نبود ببینه زینب (س) چ ها ک ندید.. چ ها ک نکشید... امان از دل زینب (س).. اما آقام حسن (ع) بعد از جسارت ب محضر مبارک امیرالمؤمنین چنان میگریست ک ملائک ب گریه های امام حسن (ع) میگریستند... پسر ارشد خانه هست... و باز هم و باز هم و باز هم.... یک حادثه ی دیگر.. و یک باری از غم دیگر.. ک باید ب دوش کشیده میشد... لعنت بر ابن ملجم ـ. و لعنت بر دشمنان اهل بیت...