🔻 نفت، نفت، نفت... این ماده‌ی سیاهِ بدبو! میراثی که بنا بود «عصایِ دست» باشد، اما «زنجیرِ پا» شد و گنجی که قرار بود شاهرگ‌های اقتصاد ما را جانی دوباره ببخشد و ما را بر تختِ عزت بنشاند، اکنون ما را در سیاهیِ خود فرو کشیده است. امروز، این ما نیستیم که بر چاه شماره یک حکم می‌رانیم؛ این، اوست که ما را در مشتِ سختِ خویش مچاله کرده است. و چه تراژدی تلخی است حکایت ما... رگ‌های نفت در اختیار ماست؛ و قلب تپنده‌اش در دست دیگری؛ استخراجش سهمِ عرق‌ریزانِ ما؛ و قیمت‌گذاری‌اش در انحصارِ سوداگران؛ و امکان فروشش در گروِ لبخندِ این و آن؛ و تحریمش حربه‌‌ای در دستِ بدخواهان... و ما به اسارت نعمتی درآمده‌ایم که قرار بود خادمِ ما باشد... ✍🏻 محمدجواد مقدسی • @peyrang • پی‌رنگ •

📝 آن یک کلمه، که در دلم ماند امروز چهلم شهید، بنده‌ی خدا، علی لاریجانی بود. شهیدی که بارها از او دل بریدم و به او دل بستم... 🔻شهیدی که سال ۹۰، برای رأی آوردنش در انتخابات مجلس، در ستادش کار کردم؛ پوستر زدم و در و دیوار شهر را پر کردم از اسمش و با افتخار جمله‌ «تصویب شد»ش را با همان لحن مخصوص خودش تکرار می‌کردم. 🔻شهیدی که سال ۹۱ عکسش را چسباندم به صفحه اول سررسید سیمی‌ام و ۲۲ بهمن همان سال، با همان قد کوتاهم رفتم بالای قفسه کتاب دعاهای حرم و از دور نگاه کردم؛ به صحنه‌ای که کفش و مهر به سمتش پرتاب می‌شد... و من فقط غصه خوردم. 🔻اما سال ۹۴، همه‌چیز برگشت. آن امضای ۲۰ دقیقه‌ای ، دلم را خون کرد و کار به جایی رسید که حالا برای رأی نیاوردنش در قم تلاش می‌کردم. 🔻سال ۹۸، وقتی به غذای ساده‌ شهید رئیسی خندید، از دایره‌ی انصاف بیرون زدم و با الفاظی ناشایست خطابش کردم. و بعدتر، از رد صلاحیتش در ۴۰۰ و ۴۰۳، از اعماق وجودم خوشحال شدم! 🔻و باز ورق برگشت. در جنگ دوازده‌روزه، با مواضعی که گرفت، دلم داشت با او صاف می‌شد و در دل گفتم ای کاش همیشه همین‌طوری صحبت می‌کردی! و مرداد سال قبل که دبیر شعام شد، بار دیگر در ذهنم جایی پیدا کرد و به او برای بهبود امور امید بستم... و از روز دوم دفاع مقدس سوم، برای سلامتی و موفقیتش دعا و نذر و با شهادتش گریه و جای خالی‌اش را به روشنی احساس کردم... 🔻و سهم من از این سال‌ها، نه آن حمایت‌های اول است و نه آن مخالفت‌های بعد. سهم من، همین پشیمانیِ دیررس است و یک خواهش که ای کاش زودتر به زبان آورده بودم: حلالم کن... ✍🏻 محمدجواد مقدسی • @peyrang • پی‌رنگ •

واقعا جنگ‌های داخلی چگونه آغاز می‌شوند؟ برخلاف تصور عمومی، بذر جنگ از دلِ استبدادِ محض یا آزادیِ مطلق نمی‌روید. باربارا والتر نویسنده این کتاب می‌گوید خطر درست در میانه‌ این دو، یعنی در وضعیتی به نام «آنوکراسی» ایستاده است. آنوکراسی جایی میان دموکراسی و دیکتاتوری است. جایی که حاکمیت نه کاملا دموکراتیک است و نه کاملا مستبد. جایی که ساختارِ قدرت نه آن‌قدر مقتدر است که نظم را دیکته کند و نه آن‌قدر باز که صدای مردم را براحتی بشنود. پس اولین شاخص، «نیمه‌دموکراسی» بودن یک حکومت است که در آن، دولت ناتوان از سرکوب و ناتوان از گفتگوست. • @peyrang • پی‌رنگ •

دومین شاخص، میزان تنوع در یک جامعه است. که البته تنوع به خودی خود امر مذموم و خطرناکی نیست اما در مواردی مرگِ «سیاست» و تولدِ «تعصب» است. زمانی که سیاست از بحث بر سر برنامه‌های اقتصادی و رویکردهای مدیریتی تهی شود و جای خود را به تقابل‌های قومی، مذهبی یا نژادی بدهد، سیاست عملاً به یک بازی با «حاصل‌جمع صفر» تبدیل می‌شود. در اینجا احزاب دیگر بر سرِ برنامه‌های اقتصادی و رفاهی با هم رقابت نمی‌کنند، بلکه بر سرِ هویت (نژاد، مذهب یا قومیت) روبروی هم می‌ایستند. در این فضا، رقیبِ سیاسی دیگر یک هم‌وطن با نگاهی متفاوت نیست؛ یک دشمن است که پیروزی‌اش به معنای نابودیِ «ما»ست. سیاست تبدیل به یک بازیِ مرگ و زندگی می‌شود. • @peyrang • پی‌رنگ •

و این دو شاخص، دقیقا همان نسخه‌ای است که سال‌هاست برای «ایران» پیچیده‌اند؛ تلاشی سیستماتیک برای فعال کردنِ گسل‌های قومی و تبدیل کردنِ تفاوت‌ها به کینه. می‌خواستند ایرانی را مقابل ایرانی قرار دهند و برادرکشی راه بیاندازند که در مواقعی موفق هم شدند، اما واقعیتِ صحنه چیز دیگری بود؛ ایرانی‌ها در سخت‌ترین بزنگاه‌ها، چنان به «پرچم ایران» چنگ زدند که این آرزوی فروپاشی بر دلِ طراحانش ماند. پیوندِ تاریخیِ این ملت، بسیار عمیق‌تر از محاسباتِ اتاق‌های فکرِ غربی بود. اما کمدیِ تلخِ تاریخ اینجاست: در حالی که تمامِ توانِ آمریکا صرفِ تجویز نسخه‌ ویرانی و جنگ داخلی برای ایران می‌شود، غولِ بزرگ، خودش درست روی گسل ایستاده است. طبق داده‌های والتر، امروز این خودِ آمریکاست که به مرزهای جنگ داخلی رسیده است؛ کشوری که از درون در حال پوسیدن است و دوقطبی‌های هویتی‌اش به نزدیکی نقطه‌ انفجار رسیده است... • @peyrang • پی‌رنگ •

و در قسمت هشتم پی‌نوشت از فجیع‌ترین جنگ داخلی و نسل‌کشی تاریخ معاصر گفتیم... ♾️ پادکست #پی‌نوشت | هر خبر داستانی دارد... • @peyrang • پی‌رنگ •

🎙 قسمت هشتم | قتل عام با قمِه! 📍تو این قسمت چی گفتیم؟ 🔸 نظام اجتماعی قدیم رواندا 🔹 تغییر نظام توسط بلژیک 🔸 اختلاف بین هوتو و توتسی 🔹 انقلاب هوتوها 🔸 تلاش برای بازگشت توتسی‌ها 🔹 تلاش برای ایجاد دولت فراگیر ملی 🔸 نسل‌کشی وحشتناک رواندا 🔹 سکوت همیشگی جامعه جهانی ♾ پادکست #پی‌نوشت | هر خبر داستانی دارد... • @peyrang • پی‌رنگ •

🎙 #پی‌نوشت | هر خبر داستانی دارد... 📌 دنبال داستان باش! 🩸قسمت هشتم: قتل عام با قمِه! 👈🏻 برادرکُشی را تئوریزه کن... 🔸 محمدجواد مقدسی 🔹 محمدجواد فرهادزاده نظرت رو برامون بنویس: @mj_moghaddasi • @peyrang • پی‌رنگ •

یه جایی ازین قسمت گفتیم کارت شناسایی برای شهروندان رواندا صادر شد؛ اما نه مثل کارت ملی هوشمند ما! تو این کارت‌های شناسایی نژاد هر فرد مشخص می‌شد که فرد از نژاد توتسیه یا هوتو یا توآ؛ مثل اینکه تو کارت ملی ما بنویسه ترک، کرد، بلوچ و... که البته هیچ‌کدوم از این سه‌تا قبلا نژاد نبودن و استعمار این رو تبدیل به نژاد کرد... نسخه تصویری پادکست و عکس‌های بیشتری از این نسل‌کشی رو اینجا می‌تونید ببینید 👇🏻 https://www.aparat.com/v/jibdc5r • @peyrang • پی‌رنگ •

تو این قسمت پی‌نوشت از مردان بزرگ خلیج فارس گفتیم #روز_خلیج_فارس

یکی بود، یکی نبود... اگر این تفسیر صحیح باشه و یک فردی با فکر قبلی این جمله رو گفته باشه واقعا باید به روحش درود بفرستیم که تونسته این معرفت توحیدی رو در قالب چنین جمله ساده‌‌ای برای کودکان قابل فهم کنه... هرچند ظاهرا گذر زمان باعث شده تا به معناش دیگه توجهی نداشته باشیم! • @peyrang • پی‌رنگ •

🚩تحلیل فیلم نمایش ترومن | truman show 🎙️میزبان: علی خیری 🎤مهمانان: احمد شجاعی - محمدجواد مقدسی 🔻 !!!خطر اسپویل فیلم!!! #فیلم_شناسی #نمایش_ترومن 🫆علی خیری | @alikheyriam