🎙 قسمت دهم | اختلاف در خیابان کاخ 📍تو این قسمت چی گفتیم؟ 🔸 نخست‌وزیری مصدق 🔹 حمایت تمام و کمال کاشانی از مصدق 🔹 نخست‌وزیری قوام 🔸 قیام مردمی ۳۰ تیر ۱۳۳۱ 🔹 دوره دوم نخست‌وزیری مصدق 🔸 اختلاف در ائتلاف مصدق و کاشانی 🔹 بوجود آمدن زمینه‌های کودتا 🔸 ورود سازمان سیا به کودتا 🔹 کودتای ۲۸ مرداد و پایان رویای نهضت ♾️ پادکست #پی‌نوشت | هر خبر داستانی دارد... • @peyrang • پی‌رنگ •

🎙 #پی‌نوشت | هر خبر داستانی دارد... 📌 دنبال داستان باش! 🩸قسمت دهم: اختلاف در خیابان کاخ 👈🏻 پایان رویای نهضت ملی شدن صنعت نفت با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ 🔸 محمدجواد مقدسی 🔹 محمدجواد فرهادزاده نظرت رو برامون بنویس: @mj_moghaddasi • @peyrang • پی‌رنگ •

تایم‌لاین مهم‌ترین اتفاقات از امضای قرارداد نفتی دارسی تا کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ • @peyrang • پی‌رنگ •

کتاب: تاریخ تحولات سیاسی ایران نویسنده‌گان: دکتر موسی نجفی و دکتر موسی حقانی موضوع: بررسی مؤلفه‌های دین، حاکمیت، مدنیت و سیاست در گستره هویت ملی ایران #معرفی_کتاب • @peyrang • پی‌رنگ •

📝 وارثان ترس و امید اولین‌باری که خیلی جدی به تاریخ فکر کردم، نه وسط کلاس درس بود و نه لابه‌لای جزوه‌های شب امتحان و نه وسط سریال مختارنامه! یک روز خیلی معمولی بود که با مادرم در ایستگاه اتوبوس سر خیابان نشسته بودیم. اتوبوس دیر کرده بود. مردم کلافه بودند. یکی زیر لب غر می‌زد، یکی هر چند ثانیه ساعتش را نگاه می‌کرد، یکی با عصبانیت قدم می‌زد و خیلی ریز فحش می‌داد و پیرمردی آن گوشه، آرام نشسته بود؛ آن‌قدر آرام که انگار اصلاً چیزی به اسم عجله در جهان وجود ندارد. یادم هست همان‌جا با خودم فکر کردم چطور ممکن است آدم‌ها در یک وضعیت مشترک، این‌همه متفاوت باشند؟ تجربه؟ تربیت؟ ترس؟ امید؟ بعدها فهمیدم بخشی از جواب این سؤال را باید در گذشته جست‌وجو کرد. آدم‌ها فقط محصول امروزِ خودشان نیستند. هر جامعه‌ای، تکه‌هایی از گذشته‌اش را با خودش حمل می‌کند؛ ترس‌هایش را، امیدهایش را، بی‌اعتمادی‌هایش را، حتی مدل سکوت کردن و اعتراض کردنش را. تاریخ، فقط قصه‌های پایان‌یافته نیست؛ تاریخ روایت داستان‌هایی است که هنوز تمام نشده‌اند و هنوز در گوشه‌ای از حافظه جمعی ما نفس می‌کشند. • @peyrang • پی‌رنگ •

شاید برای همین است که هر وقت اسم «تاریخ» می‌آید، نباید فقط یاد شاه‌ها و جنگ‌ها و قراردادها افتاد. تاریخ، حافظه جمعیِ یک ملت است؛ چیزی است که ته‌نشین می‌شود در اخلاق، در تصمیم‌ها، در واکنش‌ها، حتی در ترس‌هایی که نسل به نسل منتقل می‌شوند؛ بی‌آنکه کسی دقیقا بداند ریشه‌شان کجاست. فرق زیادی هست میان اینکه فقط بدانی ترکمانچای امضا شد، یا بفهمی یک کشور چطور آرام‌آرام به جایی می‌رسد که ناچار می‌شود زیر بار چنین قراردادی برود. فرق زیادی هست میان اینکه فقط اسم مشروطه را بلد باشی یا بفهمی پشت آن، چه حجم از امید، ترس، اختلاف، آرزو و سوءتفاهم خوابیده بود. تاریخ، وقتی جذاب می‌شود که از سطحِ اتفاقات عبور کند و برود سراغ ریشه‌ها و این کتاب دقیقاً همین کار را می‌کند. حوادث را جدا از هم نمی‌بیند؛ انگار نخی نامرئی میان فصل‌های مختلف کشیده شده و تو کم‌کم می‌فهمی شکست‌ها و پیروزی‌ها، ناگهانی و بی‌مقدمه از آسمان نیفتاده‌اند. «تاریخ تحولات سیاسی ایران» از آن کتاب‌هایی است که اگر با حوصله خوانده شود، فقط اطلاعات به آدم نمی‌دهد؛ زاویه دید می‌دهد. بعد از خواندنش، اتفاقات امروز را معلق و بی‌ریشه نمی‌بینی. حس می‌کنی ما وسطِ داستانی ایستاده‌ایم که فصل‌های قبلی‌اش هنوز تمام نشده‌اند و شاید مهم‌ترین فایده خواندن تاریخ همین باشد؛ اینکه آدم بفهمد هیچ جامعه‌ای یک‌شبه ساخته یا ویران نمی‌شود. ✍🏻 محمدجواد مقدسی • @peyrang • پی‌رنگ •