🎙 قسمت دوم | رویای بر باد رفته! 📍تو این قسمت چی گفتیم؟ 🔸 واکاوی ریشه‌های قیام بزرگ عربی 🔹نقش‌آفرینی پسران شریف حسین علیه امپراتوری عثمانی 🔸 قرارداد سایکس-پیکو؛ خنجر از پشت به اعراب 🔹مرزهای جدید و ایجاد خانه ملی یهودیان در فلسطین ♾ پادکست #پی‌نوشت | هر خبر داستانی دارد... • @peyrang • پی‌رنگ •

🎙 #پی‌نوشت | هر خبر داستانی دارد... 📌 دنبال داستان باش! 🩸قسمت دوم: رویای بر باد رفته! 👈🏻 اعراب، فدایی اسرائیل می‌شوند. 🔸 محمدجواد مقدسی 🔹 محمدجواد فرهادزاده نظرت رو برامون بنویس: @mj_moghaddasi • @peyrang • پی‌رنگ •

📷 تصاویر کنفرانس قاهره ۱۹۲۱ که تو این کنفرانس پسرای شریف حسین تونستن بالاخره یه سهمی تو این نقشه جدید بدست بیارن سهمی که خیلی کوچیک‌تر از وعده اولیه انگلیس بود... 👥 مهم‌ترین افراد حاضر در این تصاویر: ۱. وینستون چرچیل ۲. گرترود بل ۳. توماس ادوارد لارنس ۴. ملک عبدالله پادشاه اردن ۵. ملک فیصل پادشاه عراق • @peyrang • پی‌رنگ •

روزت مبارک جمهوری اسلامی ایران عزیز

نظرات شما خیلی برامون مهمه و خیلی برای ادامه راه بهمون کمک ‌می‌کنه پس اگر صدای من رو می‌شنوید نظر، پیشنهاد، انتقاد، نکته، حرف، سخن و... رو همین الان برام ارسال کنید: @mj_moghaddasi • @peyrang • پی‌رنگ •

دیروز يکی از اعضای بزرگوار پیام داد گفت حوصله خوندن متن بلند ندارم و کاش این داستان رو هم پادکستش می‌کردید. که خب گفتم: فضای یادداشت و پادکست خیلی متفاوته و چیزهایی که توی یادداشت نوشته میشه رو نمیشه کاملا به پادکست منتقل کرد. اما خب ازونجایی که میخوایم ثابت کنیم چقدر به نظرات‌تون اهمیت میدیم، قسمت سوم #پی‌نوشت رو به این داستان اختصاص دادیم و سعی می‌کنیم تا فرداشب منتشر کنیم. پس: 📜 همین الان یادداشت رو بخونید تا آماده قسمت بعدی باشید 🎙 و همیشه دنبال داستان باشید و منتظر قسمت سوم پی‌نوشت... • @peyrang • پی‌رنگ •

📁 پرونده ترس 🔰 کارکردهای ترس در سه میدان تمدنی 1⃣ در میدان نظامی در منطق نظامی، میدان جنگ فقط محل برخورد شمشیرها و سلاح‌ها نیست؛ محلِ تقابلِ اراده‌هاست. وقتی در یک واحد نظامی، «ترس» حاکم شود، اولین اتفاقی که می‌افتد این است که سرباز و فرمانده دیگر نمی‌توانند بر اساس واقعیتِ میدان تصمیم بگیرند و ممکن است موجب عقب‌نشینی نیروها شود. 📍 تفاوت در نوع عقب‌نشینی اما قرآن کریم هر نوع عقب‌نشینی را مذموم نمی‌داند. قرآن دست روی یک نکته استراتژیک می‌گذارد و بین دو نوع حرکت رو به عقب تمایز قائل می‌شود: و من یولّهم یومئذ دبره إلّا متحرّفاً لقتال أو متحیّزاً إلی فئة فقد باء بغضب من الله | انفال ﴿۱۶﴾ ۱. عقب‌نشینی تاکتیکی: این بخشی از نقشه و هوشمندی نظامی است؛ عقب می‌کشیم تا ضربه محکم‌تری بزنیم یا دشمن را در تله بیندازیم. این حرکت، عینِ قدرت و در ادامه استقامت است که نصرت الهی را در پی دارد. ۲. عقب‌نشینی ترس‌محور: این عقب‌نشینی به معنای فروپاشیِ روحیه نظامیان است. اینجا دیگر استراتژی در کار نیست، بلکه نشان می‌دهد اراده جنگی از بین رفته است و به گفته قرآن، غضب الهی را به دنبال دارد. 📍هرچند عقب‌نشینی در یک نبرد، لزوماً پایان کار نیست؛ اما عقب‌گردی که از سرِ ترس باشد، یک پیام خطرناک برای دشمن صادر می‌کند: «سلاحِ هراس‌افکنی ما جواب داد». جامعه‌ای که این پالس را به دشمن مخابره کند، در واقع به او چراغ سبز نشان داده تا در تمام میدان‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی هم از همین اهرم فشار استفاده کند. 📍 در این نگاه، شجاعت فراتر از یک فضیلت اخلاقی است. شجاعت در میدان، یک ضرورتِ عملیاتی است برای حفظِ: ۱. خلاقیت تاکتیکی: نیرویی که نترسد، می‌تواند در لحظه، بن‌بست‌ها را با ایده‌های نو بشکند. ۲. سرعت تصمیم‌گیری: ترس، زمانِ طلایی واکنش صحیح را از بین‌ می‌برد، اما شجاعت یعنی پیش‌دستی در برابر تحولات میدان. 📌خلاصه اینکه: نیروی نظامیِ ترسان، همیشه در لاک دفاعی می‌ماند و عملاً مدیریتِ میدان را به رقیب واگذار می‌کند؛ اما رهایی از بندِ ترس، یعنی بازپس‌گیریِ «ابتکار عمل» و تبدیل شدن به نیرویی که خودش قواعد بازی را می‌نویسد. #ترس ✍🏻 محمدجوادمقدسی • @peyrang • پی‌رنگ •

اینجا احتمالا هویزه است. نمی‌دانم؛ شاید سال ۹۵ یا ۹۶. خاطرات قبل از ۹۷ برایم کمی تیره و تار است. حتی نمی‌دانم صبح است یا بعد از ظهر اما سمت راستی را هنوز می‌شناسم. حسن یزدانی است؛ که البته از لحاظ فرمی شباهتی با حسن یزدانی کشتی‌گیر ندارد. و هنوز یادم هست که آن روزها دوست داشتم من هم مدافع حرم باشم اما هیچ‌کجا راهم نمی‌دادند. کم نیاوردم و چفیه مشکی و لباس خادمی خریدم تا از لحاظ ظاهری لااقل چیزی از مدافعان حرم کم نداشته باشم. ماهی یک بار هم میدان تیر می‌رفتم تا هیجان دفاع از حرم را خالی کنم و له‌له می‌زدم تا شهید شوم... حسن اما شبیه من نبود. روحیه خیلی حساسی داشت. درسش را می‌خواند، زبان انگلیسی را با پشت‌کار زیاد یاد می‌گرفت و سخنان رهبری را -به گفته خودش- مداوم دنبال می‌کرد. همین چفیه نارنجی را هم -باز هم به گفته خودش- فقط برای مسافرت‌های مذهبی به گردن می‌انداخت و وقتی هم که در مصاحبه -در همین سفر راهیان نور - پرسیدند که به نظرت شهید می‌شوی؛ خندید و گفت: نمی‌دونم، دوست دارم... رفاقت‌مان هم انتهای سال ۹۸ با اتمام پایه شش به اتمام رسید. به تهران رفت و دیگر ندیدمش.

امروز من سی‌ساله‌ام. سی‌وچند روز است که از جنگ می‌گذرد. نه کار نظامی بلدم، نه کار امدادی و نه حتی شیشه‌بری درس و کار را گذاشته‌ام کنار و همانقدر علمی که دارم را برای کار فرهنگی استفاده می‌کنم و شب‌ها سه‌چهار ساعت در خیابان راه می‌روم و الله اکبر می‌گویم تا پیش خدا رو سفید باشم و البته -به توصیه آقای شهیدمان- دوست ندارم تا ۸۰ سالگی شهید شوم که باز هم البته اگر لیاقت و توفیقی باشد که به گمانم نیست... امروز حسن هم اگر بود سی‌ساله بود. حسن هم اگر بود شب‌ها در خیابان راه می‌رفت و الله اکبر می‌گفت. حسن هم اگر بود درس و کار را کنار می‌گذاشت و تمام تلاشش را می‌کرد تا پیش خدا رو سفید باشد و قطعا هنوز هم دوست داشت شهید شود... اما دیگر نیست... حسن در سی سالگی دو روز بعد از آن روز سیاه شهید و رو سفید شد... و من با روی سیاه در این دنیای سیاه به امید پدیدار شدن روزنه‌ای از نور به زندگی ادامه می‌دهم... ✍🏻 محمدجوادمقدسی • @peyrang • پی‌رنگ •