کرب، کارب، جغجغه، چک‌چکو: انواع مختلف کرب در خراسان، فارس، اصفهان و گیلان وجود داره. این ساز در تمام مناطق فقط برای عزاداری استفاده میشه. کرب به صورت دو تا قطعه‌ی چوبی یک شکل هست که در حین حرکات موزون و هماهنگ در مشت نوازنده ها قرار می‌گیره و با ضرب معین به هم کوبیده میشه. فیگور این حرکات موزون به شکل کوبیدن پا با ریتم خاص و بر هم زدن کرب در قسمت های مختلف هست، مثلا بالای سر، پایین پا، خم شده و گاهی نشسته.

طبل زلزله (یزد): مربوط به عزاداری یزد. این ساز به صورت یک استوانه هست که به جز بالا و پایین، در بدنه هم سوراخ هایی داره که با پوست پوشانده شده. به صورت سه دهانه یا شش دهانه هست. و خیلی خیلی بزرگه که باعث میشه چند نوازنده برای هر طرف طبل وجود داشته باشه و یه صورت ثابت روی زمین قرار می‌گیره و با چرخ حرکت می‌کنه. سازی به نام طبل زلزله هم برای آذربایجان هست که در واقع نوعی دهل بزرگه.

دایره: تمام کشور دایره‌ی خاص خودش رو داره که از لحاظ اندازه و طرح و نوع زدن متفاوته. در مراسم های مختلف استان ها استفاده میشه که معمولا متفاوتن (توی مازندران یکی از کاربرد های قدیمیش برای وقتی بود که کسی غرق می‌شد. همراه بیرون آوردن جسدش با دایره ساز می‌زدن. البته در حال حاضر فقط توی روستا هاست و فقط برای اهالی خود روستا این کار رو می‌کنن. من یه بار دیدم که برای یه ماهیگیر اجرا می‌کردن. خلاصه که گریه.) میشه گفت تنها مراسمی که توی همه‌ی کشور بین دایره ها مشترکه مراسم عزاداریه. به مدل های مختلف نواخته میشه.

نقاره: نقاره به مدل های مختلف و به اسامی مختلف در مکان های مختلف هست. نقاره ها هم بیشتر برای مراسم شادی استفاده میشن. ولی یکی از کاربرد هاش مراسم های عزاداریه. حتما دیدید. همه جا کاربرد داره.

انواع دهل و دمام: خاستگاه اصلی این ها برای بوشهر، هرمزگان، خوزستان و بلوچستانه. به صورت استوانه‌ای که دو طرفش خالیه و با پوست پوشانده شده. به اندازه های مختلف وجود داره و در عزاداری های سراسر کشور استفاده میشه. این ها از جهت پوست استفاده شده و اندازه و شکل و کلفتی تفاوت های زیادی دارن. ولی مدل همه تقریبا یکیه. و دیدیم.

زنجیر! شما فکرش رو هم نمی‌کنید زنجیز یک ساز باشه. ولی زنجیر به دلیل ساختمان ویژه و نحوه‌ی استفاده و مهم تر از همه حاصل صوتی، می‌تونه توی رده‌ی ساز های خودصدا قرار بگیره. زنجیر در آیین عزاداری شیعیان تقریبا تمام کشور هست و همه دیدیم که چطوره.

دسرکوتن: ساز مازندرانی. معمولا برای مراسم عروسی استفاده میشه. ولی برای عزاداری هم کاربرد خودش رو داره تا همراه بشه با زنجیر. دسرکوتن ساختاری شبیه به نقاره داره و با توجه به منطق معرفی کردنم نباید بیشتر توضیح می‌دادم. ولی دوست دارم بگم. دسرکوتن دو تا نقاره هست یا سایز و صدای مختلف. یکی به صورت کروی هست که یک سمتش بریده شده و پوست کشی شده و یک بخش استوانه‌ای و کوچک پوست کشی شده. این ها به هم وصل هستن و گاهی یک بند دارن که دور گردنه و در روستا های مازندران در کنار زنجیر یک گروه دسرکوتن می‌زنن.

در آخر باید بگم ذات تعزیه و مراسم محرم چیزیه که همیشه من رو متعجب می‌کنه. اکثر مردم با هر اعتقاد سیاسی و حتی دینی برای مراسم محرم احترام قائلن. من در مورد جلوه های موسیقی ساز های کوبه‌ای مراسم به شما گفتم. امیدوارم فایده داشته باشه.

بهترین قطعه‌ی بی‌کلام که ساختم همون «بی‌کران» در آلبوم فروغ بود. بی‌کران فروغ در واقع یک تنظیم جدید از بی‌کران در خیالفام بود که من اینجا از تار بیشتر استفاده کردم. شما باور نمی‌کنید، ولی حین ضبط خیالفام داشتم همزمان با ساز زدن گریه می‌کردم. بعدا حسام که میکس می‌کرد گفت که همون باعث شده احساس این کار خوب منتقل بشه و خودش هم حین میکس گریه کرده. انگار بی‌کران بخش زیادی از غم ها و درد های ما که سازنده بودیم رو توی خودش مخفی کرده. بعدا دوستام گفتن که این غم خیلی از طریق این آهنگ می‌تونه منتقل بشه و این آهنگ تواناییش رو داره. -سامان صمیمی

5:04

چند تا از بهترین آهنگ های ایران مربوط میشن به تصنیف های مشکاتیان با تنظیم ارکسترال. داستان اینه که دو تا از بزرگان موسیقی ایران که کارشون موسیقی ارکسترال بود (ارکسترال ایرانی، مثل کار های پاپ قدیمی خودمون که از ردیف پیروی می‌کردن) این ایده‌ی شاهکار به ذهنشون می‌رسه که چی میشه اگر قطعه هایی که برای موسیقی کلاسیک ایران طراحی شده که عمدتا از ساز های اصیل و با تنوع و تعداد کمتر هستن رو برای ارکستر های بزرگ غربی تنظیم کنیم؟ نتیجه‌اش هم میشه چند تا آلبوم شاهکار: دود عود، جان عشاق، گنبد مینا، گلبانگ شجریان و ... این تصنیف از آلبوم گنبد میناست و تنظیمش برای استاد محمدرضا درویشی هستش. در آواز دشتی و با ارکستر سمفونیک تهران. آهنگساز اصلی هم استاد مشکاتیان بود. شاهکار واقعی.

3:10 دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم وندر این کار دل خویش به دریا فکنم از دل تنگ گنه کار برآرم آهی کاتش اندر گنه آدم و حوا فکنم