اگر از حد خودش رد نشه خوبه. یعنی می‌تونه خوب باشه بسته به مدل ساخت. سوال های عجیب می‌پرسی. ما که مثل خودت موسیقیدان نیستیم که نظر سازنده بدیم. - من با این نظر موافقم. یه جایی آقای قربانی گفته بود من هر چیزی که قشنگ باشه می‌خونم و اعتقاد دارم موسیقی تلفیقی می‌تونه خیلی قشنگ باشه. منم با این موافقم. منظورم اینه موسیقی غربی گاهی زیباست، ولی معایبی داره. موسیقی ایرانی می‌تونه با دارایی معنایی خودش به تکامل موسیقی غرب کمک کنه و این چیز قشنگی میشه. و در مورد جمله‌ی دوم، این چیزیه که مخاطب باید بگه. یعنی من و تو. کسایی که سازنده نیستن.

مخالفم احساس می‌کنم بعد از یه مدتی ممکنه باعث آسیب به موسیقی اصیل ایرانی بشه - یه نظر متفاوت. ممنون که گفتی. ولی موسیقی اصیل ایرانی مخاطب کمی داره. چون برای درک این نوع موسیقی شنونده باید از قبل آشنایی داشته باشه با ادبیات، ردیف (از لحاظ شنیداری منظورمه) و تکنیک ها. و عامه‌ی مردم درک این شکلی ندارن. با توجه به وضعیتی که می‌بینیم همچین چیزی روز به روز کمتر میشه. نظر کسایی که موافق هستن، موسیقیدان های موافق با تلفیق، اینه که این کار باعث بیشتر شدن مخاطب های موسیقی ایرانی میشه و یه جورایی باعث حفظ شدن این نوع موسیقی میشه.

https://eitaa.com/phoenix3629/621 از این جهت مخالفم که احساس می‌کنم اگر الان با موسیقی غرب تلفیق نشه، با همین شنونده‌های هرچند کم به روند خودش ادامه می‌ده اما در صورت تلفیق با سبک غربی ممکنه بطور کلی فراموش بشه یا آسیب جبران ناپذیری بهش وارد بشه - شاید همینطور هم باشه، ولی به نظر من یکی از قابلیت های یک موسیقی می‌تونه این باشه که مردم باهاش ارتباط بگیرن. فکر می‌کنم موسیقی ما با همه‌ی قابلیت ها توی این قسمت ضعف داره. و ضعف ها رو میشه با تلفیق پوشش داد، همون‌طور که باقی موسیقی ها انجامش دادن.

سلام دوست موسیقیدان نظر تخصصیی نمی‌تونیم بدیم ولی به نظر من می‌تونه موسیقی اصیل ایرانی اصیل بمونه بالاخره یه سری طرفدار و علاقه‌مند داره و در کنار اینها سبک موسیقیی با تلفیق از ایرانی و غربی هم باشه - دقیقا دوست من. می‌تونه جفتش باشه. ولی بعضیا اعتقاد دارن که وجود موسیقی تلفیقی اصل موسیقی ایرانی رو به خطر می‌اندازه. من نمی‌دونم واقعا این کار رو می‌کنه یا نه، ولی در کل به نظرم موسیقی تلفیقی گاهی زیباست.

چیزی که من رو از موسیقی تلفیقی می‌ترسونه، مرز باریک بین اون با موسیقی هاییه که قبلاً اون ها رو «آشغال های دوست داشتنی» خطاب کردیم.

سلام عزیزِ دوست داشتنی من به عنوان کسی که واقعا چیزی از موسیقی نمی دونست ، از طریق همین موسیقی تلفیقی با موسیقی اصیل ایران آشنا شدم. البته هنوز هم نه کامل‌. باید بگم که واسه معرفی به افرادی مثل من آهنگ های تلفیقی عالی هستن و واقعا میتونه زمینه ی خیلی خوبی ایجاد کنه واسه کسایی که تازه میخوان موسیقی اصیل رو درک کنن چون باعث میشه کسی که درکی از موسیقی ایرانی نداره، فقط لذت ببره و کنجکاو بشه و درباره بقیه انواع موسیقی تحقیق و جست و جو کنه. احساس می کنم در حقیقت ماهایی از موسیقی درک چندانی نداریم باید از موسیقی تلفیقی یا اصیل لذت ببریم. چون که کسی که آشنایی داشته باشه قطعا از زاویه دیگه ای به موسیقی گوش میده و تجزیه تحلیلش می کنه. ولی ما فقط لذت می‌بریم:> ببخشید طولانی شد - دوست من، نظر من در مورد موسیقی تلفیقی دقیقا همینه. منظورم اینه که میشه از این سبک به عنوان راهی برای معرفی به بقیه‌ی جامعه استفاده کرد و شاید حتی شروعش باشه و کسی بعد از شنیدن موسیقی تلفیقی بخواد در مورد موسیقی اصیل ما بدونه و بیاد به سمت این. دقیقا همون چیزی که خودت گفتی. و همین که کم کم به موسیقی اصیل عادت کنه می‌تونه به اون درک برسه که ما قبل تر گفتیم. یعنی گوش باید عادت کنه. استاد پایور هم همین رو میگه. خوشحالم که این نوع موسیقی رو می‌شنوی دوست من.

https://eitaa.com/phoenix3629/636 تو زمونه ای که همه چیز در حال تغییره این یکی مستثنا نیست شاید این تغییر باعث تکامل این هنر بشه؟ - همه‌ی حرف ها در حد شاید می‌مونه دوست من. کسی نمی‌تونه جواب قطعی بگه. ولی به نظر می‌تونه بهترش کنه.

بچه ها، بذارید جمع بندی کنم.

سامان صمیمی رو می‌شناسید. ازش زیاد صحبت کردیم. توی یک مصاحبه میگه (از ویدئو بود و یه جورایی خلاصه کردم): دخترم، باران هیچ کدوم از آهنگای منو گوش نمی‌داد. می‌گفت حوصله سر بره. هیچ کدوم از آلبوم های قدیمی و تکنوازی من رو گوش نمی‌داد، تا وقتی که با من بخوان رو با آقای قربانی اجرا کردیم. با من بخوان همون موسیقی ایرانی بود، ولی با ساز ها و تم غربی. موسیقی تلفیقی بود. از اونجا کمط علاقه مند شد و اون سه تا ساز و آواز توی آلبوم رو گوش می‌داد. فکر کنم اولین آواز هایی بود که گوش می‌داد. و الان، که تقریبا تمام کار ما توی این سبکه اون با علاقه تمام کنسرت ها رو نگاه می‌کنه. چند روز پیش دیدم داره لای سی‌دی های من می‌گرده. گفت می‌خواد ببینه بقیه‌ی آواز های ما چطورین. می‌خوام بگم کاری که من در ۱۵ سال پدری کردن برای این بچه نتونستم انجام بدم با اینکه اون با صدای ساز ما بزرگ شده بود، حسام ناصری توی یک پروژه‌ی سه ساله انجام داد.

نظر من اینه که موسیقی ما بسیار جالب تر از چیزیه که فقط عده‌ای کم بتونن درکش کنن و این موسیقی نیاز به تبلیغ شدن داره. و از طرفی جامعه‌‌ی ما طوری نیست که بتونه با این نوع موسیقی ارتباط بگیره از نظر معنایی و محتوایی. نظر من اینه که اگر سبک تلفیقی کار کنیم می‌تونیم حتی یک قشری رو جذب کنیم به سبک موسیقی اصیل و این هنر رو گسترش بدیم. ولی از طرفی، همون‌طور که دوستمون گفت خیلی مهمه که حواسمون به اصل هنر باشه و این تلفیق ما رو از حفظ کردن ذات موسیقی اصیل دور کنه. و یک عیب دیگه هم اینه که گاهی این مردم پسند کردن هنر باعث ضعیف شدن اثر میشه. پس فکر کنم بهترین روش همون میشه که دوستمون هم گفت، به جفت این موسیقی ها، هم اصیل هم تلفیقی، به یک اندازه بها داده بشه. یعنی هم موسیقی خودمون رو حفظ کنیم برای اون دسته از مخاطب ها که دنبالش هستن، هم موسیقی رو با تلفیق معرفی کنیم تا بخش بیشتری از جامعه رو باهاش آشنا کنیم.

در واقع این چیزی بود که من از مجموع این گفتگو ها به دست آوردم. و خیلی خیلی خیلی ممنونم که نظراتتون رو به من گفتید.

آهنگ امشب خیلی خاصه. طوری که سعید نفیسی و روح‌الله خالقی در موردش یک نیم کتابی نوشتن حتی. و دارم سعی می‌کنم خلاصه کنم مطالب کل اون کتاب ها رو. ولی شاید زیاد بشه. گفتم که خودتون رو آماده کنید با یک کوه یادداشت احتمالی.