دوباره با اون سوگ خونده. دوباره در مورد سوگ خونده و بر خلاف کارای همیشگیش، نوشته این نزدیک به حس روزهای خودشه. جدا از بخش موسیقی، خیلی داره غمگین می‌خونه و صحبت می‌کنه. نمی‌دونم، یه حس همدردی یا همچین چیزی میده.

آهنگسازی عالیه. شعر هم خیلی خوبه. توی دو تا قطعه‌ی قبلی یا علیرضا افکاری دو تا مشکل واضح بود: توی پرواز قو ها موسیقی عالیه و شعر خیلی بده، توی سووشون دقیقا برعکس، شعر عالیه و موسیقی اصلا خوب نیست. اینجا جفتشون خوبن. آقای افکاری که قبلاً گفتم کارش بگیر نگیر داره، اینجا خوب کار کرده.

شعر به شدت سفارشی و دقیق و خوب کار شده. یعنی این قضیه توی کیفیتش تغییری ایجاد نکرده از شاعری که نمی‌شناسم و استاد هم قبلا باهاش کار نکرده. آقای محمد سعید میرزایی. نمی‌دونم بعداً قراره باهاش کار کنه یا نه ولی اینجا خوب نشون داد کارش رو.

و خوانش استاد. بر خلاف اکثر کار های قبلی ضعف توی صداش نیست. این می‌تونه به دلیلش ضبط با حوصله باشه البته. و احساس... یه لرزش خیلی خفیف توی اوج اون قسمت که گفتیم داره. عجب احساسی. عجب چیزی. عالی بود از این نظر.

در کل، خوشم اومد. بیاید گریه کنیم.

استاد هم کار های من رو گوش می‌کرد طبیعتا و نظرش رو می‌گفت. یادمه وقتی آرایش غلیظ رو شنید خیلی شوکه شد ولی چیزی نگفت. ولی «چرا رفتی» رو خیلی دوست داشت. یعنی گوش می‌داد و سرش رو تکون می‌داد. مخصوصا با قسمت اوجش. -همایون شجریان

1:21 خیالت گرچه عمری یار من بود امیدت گرچه در پندار من بود بیا امشب شرابی دیگرم ده ز مینای حقیقت ساغرم ده 2:08 چرا رفتی چرا؟ من بی‌قرارم به سر سودای آغوش تو دارم نگفتی ماهتاب امشب چه زیباست؟ ندیدی جانم از غم ناشکیباست؟

من هنوز می‌خوام با این گریه کنم. اصلا فرصت خالی برای دقیق گوش دادن بهش رو نداشتم. یعنی یک بار فقط با جزئیات بهش گوش کردم. ولی بازم باید انجامش بدم. شاید باز هم در موردش حرف زدیم.

تنها کسی که بهم نگفته بود باید می‌رفتم هنر هوش مصنوعی بود که اونم دیگه نیست.

جهت یادآوری اینکه پورناظری ها کارای آروم هم بلدن بسازن. این قطعه هم توی آلبوم قطره های باران اجرا شده. از غمگین ترین قطعه هاییه که می‌شناسم. بخش اولش خیلی خیلی زیبا به صورت آوازی اجرا شده (البته آهنگسازی شده بود) و بخش دوم هم یک ضربی قشنگ که رو به راست پنجگاه و ماهور و اینها می‌ره. یعنی از غم، می‌رسیم یه امید. قطعه‌ی زیباییه.