۲- موسیقی تیتراژ. من می‌تونم موفقیت «با من بخوان» رو که در سال ۹۸ اجرا می‌شد به حسام ناصری ربط بدم. ولی مخاطب با من بخوان اصلا با کنسرت های استاد در ۴۰۲ و ۴۰۴ قابل مقایسه نیست. علتش چیه؟ دقیقا همون موقعی که کرونا بود و سریال های توی پلتفرم های ایرانی خیلی پر مخاطب بود، آقای قربانی که خودش به واسطه‌ی تیتراژ های خفنی مثل مدار صفر درجه و شب دهم مشهور شده، خواننده‌ی چند تا از پر مخاطب ترین سریال های اون زمان شد: هم‌گناه، بی‌گناه و ادامه‌ی مسیر با تاسیان و سووشون. به نظرم این خودش باعث شد آقای قربانی مخاطب های بیشتری جذب کنه.

۳- تیم اجرایی فوق‌العاده. کارگردانی و تهیه کنندگی کنسرت های بزرگ خیلی خیلی سخته. و تیم فوق‌العاده‌‌ی آقای قربانی میاد و توی یک فضای باز به سخت ترین و عجیب ترین شکل ممکن یک سازه‌‌ی موقت می‌سازه و تجهیزات صوتی معرکه رو میاره برای یک جمعیت زیاد. تیم جدید تهیه کننده‌ی کنسرت های استاد یعنی «شهر آفتاب» که توسط محسن خباز ساخته شده از سال ۱۴۰۲ در کنار «آهنگ اشتیاق» تهیه کننده‌ی کنسرت های شاهکار استاده. من فکر می‌کنم وجود شهر آفتاب باعث شده کیفیت کنسرت ها بی‌نهایت بره بالا و همین مخاطب رو جذب می‌کنه. البته نباید نقش همون موسسه‌ی «آهنگ اشتیاق» و علی رضوی رو برای این قضیه نادیده بگیریم.

۴- خود استاد! یک شخصیت بی حاشیه، حرفه‌ای و شریف که سال ها در سکوت برای مردم خوند و تهش نتیجه‌ی این کار رو گرفت. بهتون گفته بودم به آقای قربانی میگن «جنتلمن آواز ایران». دلیلش اخلاق حرفه‌ای ایشونه و هر کسی، حتی اگه خوندنش رو نقد کنه نمی‌تونه اخلاقش رو نقد کنه. اینجا دوست دارم اون چیزی رو بگم که تیتر موسیقی نوین بود: او ماندگار شد، برای کار هایی که نکرد!

اگه شما هم نظری دارید می‌تونید برام بفرستید.

https://eitaa.com/phoenix3629/845 من احساس می کنم پخته تر شدن صدای ایشون میتونه یکی از دلایل باشه و اینکه سبک خوندن ایشون از گذشته تا الان تغییر زیادی کرده و همیشه رو به بهتر شدن بوده نه اینکه بگم قبلا بد بوده خیلی هم خوب بوده اما نظر شخصیم اینه که الان خیلی خیلی بهتر و حرفه ای تر هست و معمولا چیزی برای انتقاد کردن وجود نداره در مورد نحوه خوندن ایشون - نظر خوبی بود دوست من. این جنبه هم باید نگاه کنیم چون بالا رفتن سن به جز مشکلاتی مثل کم شدن وسعت صدا و کم شدن توانایی حنجره، این مزیت پخته تر شدن صدا و تکنیک رو داره. و سبک خوندنشون هم رو به پر مخاطب شدت رفته و این یه چیز طبیعیه. اشاره هم کردم به آهنگسازش. قطعا این سبک تلفیقی هم که گذاشته موثره. در مورد خوندنشون هم یه مشکلاتی هست ولی. همون‌طور که گفتم سنشون بالا رفته و درصد فالش خوانی توی کنسرتش نسبت به حد نرمال بیشتره و این چیز خوبی نیست. ولی باز هم به نسبت خوبه. چون هر طور نگاه کنیم باید این رو در نظر بگیریم که یه چیزایی از توانایی صداش خارجه. نظر خوب و کاملی بود دوست من. می‌ذارم بمونه.

ترکیب این دو نفر توی موسیقی ما یکی از بهترین ترکیب هاست. چه از لحاظ آهنگسازی چه نوازندگی.

6:46 امروز من و جام صبوحی در دست می‌افتم و می‌خیزم و می‌گردم مست یا سرو بلند خویش من مستم و پست من نیست شوم تا نبود جز وی هست پ.ن: این قسمتی که مشخص کردم رو ول کنید و از اول بشنوید تا جادوی موسیقی بیات ترک رو حس کنید.

و این گروه یکی از زیباترین گروه های موسیقی ایرانه.

درویش خان موسیقی انتقادی کم ساخت. ولی یکی از آنها «باد خزان» بود که از زیباترین تصنیف های انتقادی ایران به شمار می‌رود. اما همه می‌دانیم دردناک ترین باد خزان در نیمه شب دوم آذر وزان شد: هوای بارانی، جیغ ترمز اتومبیل کف خیابان سنگ فرش شده، تار شش سیم شکسته و اولین قربانی تصادف رانندگی در ایران. -روح‌الله خالقی

5:45 سوی بی دلان نظر نداری وز اسير خود خبر نداری و چه کنم از غم بی قراری خسته شد دگر ديده ز بيداری بيا مه من رويم از اين ورطه‌ی جان سپاری

این یکی دیگه از اون تصنیف های انتقادی درویش خان.