بی من کجا می‌روی، ای کاروانِ دشتِ کربلا؟ مگر نمی‌بینی که هنوز دلم در میانِ خیمه‌های سوخته جا مانده‌ست؟ من از تمامِ راه‌های جهان تنها به جاده‌ای رسیده‌ام که از گلوی تشنه‌ی تو می‌گذرد؛ و هرچه می‌روم باز به همان ظهرِ بی‌رحم برمی‌گردم. ای کاروان، مرا تنها نگذار که من هنوز در میانِ این همه آدم به دنبالِ یک نگاه می‌گردم که بوی عباس بدهد، و دستی که پیش از آن‌که آب را به لب برساند به یادِ تشنگیِ دیگری بلرزد. بی من کجا می‌روی؟ من از تمامِ جهان تنها همین را می‌خواهم: که یک شب در آغوشِ روضه‌ای خاموش کنارِ نامِ حسین از خویشتنِ خویش رها شوم. و اگر قرار است بروی، برو... اما مرا هم با خود ببر؛ من اینجا در این جهانِ بی‌وفا دیگر به هیچ کاروانی اعتماد ندارم. #B

فردا کاروانمون میره کربلا و من باز جاموندم

آی