زیادی جالب و پر از اتفاقات بود. امشب رو می‌گم، وقتی دیگه جوهر خودکارم تموم شد انگار دیگه اصلا هیچی نداشتم که بنویسم. بود. اما حس و خیال قبلی نبود که من بخوام مثل قبل بنویسم، این خودکار برام ارزش داشت. این خودکار رو نگه می‌دارم، برخلاف بقیه‌ها که دور ریخته شدن. این میمونه پیشم، چون انگار تو این مدت کلی کلی از چیزهای ارزشمند، غمناک، اذیت کننده، وحشتناک رو با اون نوشته بودم. و اون تموم این‌هارو داخل خودش نگه‌داشته بود و یه نسخه‌ای دیگه رو با جوهر به ارمغان آورده بود. یه عکس می‌گرفتم و می‌خواستم دوباره تکرار کنم اما دیگه اون زیبایی قبل رو نمی‌داد. من عاشق عکس‌های یهویی‌ام. عاشق کلمات یهویی. عاشق نوشتن. عاشق حرف زدن درمورد روز.

، صدا.

خاک بارون خورده

بی‌صبرانه و مشتاقانه منتظرم پاییز فرا برسه. بارون چیکه‌چیکه بکنه. البته اگه طهران خدازده نباشه و حداقل یه‌بارونی، زمستون یه‌برفی. مشت مشت برفی داشته باشیم. چقدر همه‌چی داره زود می‌گذره نه؟ برگ‌های ریخته شده، تم نارنجی و زرد. زمستونِ سفید.

خدایا جدی یعنی نمی‌شه یه‌بارون بباره که بریم زیرش برقصیم و بپریم هوا صبح روز‌ بعدش سرما بخوریم؟ جدی نمی‌شه؟

بویِ بارون می‌اد ولی خود بارون نه.

جالب نیستید که اتفاقا خیلی بیمزه و خشک و یخ هم هستید. نمی‌بینید لف بدید، خیلی چیز واضح و روشنیه. ما عادت داریم، از اون کسی که می‌خواستیم ببینه و ندید گرفته تا شمایی که هیچ آشناییتی ندارم ازتون. اشکال‌نداره، تو آینه حرف زدن هم خوبه.

فردا، یعنی امروز دوباره قراره تو‌ یه‌چاه فروپاشی روانی شدید قرار بگیرم و نتونم در بیام. تا اینکه اون آخر‌هفته‌ای که می‌گفتم برسه، شاید از حالت چاهی در بیام.

طوفانِ وحشتناکی گرفته بود امشب، درخت داشت می‌اومد داخل اتاق باهم به‌خواب‌ پناه ببریم.

چطور ممکنه از جاده خوشتون بیاد؟ واقعا جالبناک نیست.

آخر هفته‌ای که می‌گفتم اتفاق افتاد. و من الان یک‌آدم بسیار شاد هستم.

یه‌ سفره‌خونه واقعاً همه‌چیز تموم. مرتب و تمیز و منظم، اونم جاده‌ای، قدیمی و کهن. خیلی همه‌چیزش با دقت و ظرافت بود. به‌مثالی یه‌ کاروان‌سرای آروم و زیبا. یه‌گروه دارن برا خودشون که برای هرکسی که خواستن موزیک‌قدیمی می‌خونن "لاله‌لر، لاله‌لر" و موزیک‌های دیگه‌ی دوست داشتنی و درعین‌حال بسی خوش‌صدا. قابل تحمل بود جاده، حداقل بخاطر اینکه گشنه نموندم.