خاک بارون خورده

بی‌صبرانه و مشتاقانه منتظرم پاییز فرا برسه. بارون چیکه‌چیکه بکنه. البته اگه طهران خدازده نباشه و حداقل یه‌بارونی، زمستون یه‌برفی. مشت مشت برفی داشته باشیم. چقدر همه‌چی داره زود می‌گذره نه؟ برگ‌های ریخته شده، تم نارنجی و زرد. زمستونِ سفید.

خدایا جدی یعنی نمی‌شه یه‌بارون بباره که بریم زیرش برقصیم و بپریم هوا صبح روز‌ بعدش سرما بخوریم؟ جدی نمی‌شه؟

بویِ بارون می‌اد ولی خود بارون نه.

جالب نیستید که اتفاقا خیلی بیمزه و خشک و یخ هم هستید. نمی‌بینید لف بدید، خیلی چیز واضح و روشنیه. ما عادت داریم، از اون کسی که می‌خواستیم ببینه و ندید گرفته تا شمایی که هیچ آشناییتی ندارم ازتون. اشکال‌نداره، تو آینه حرف زدن هم خوبه.

حق با تبسمه

فردا، یعنی امروز دوباره قراره تو‌ یه‌چاه فروپاشی روانی شدید قرار بگیرم و نتونم در بیام. تا اینکه اون آخر‌هفته‌ای که می‌گفتم برسه، شاید از حالت چاهی در بیام.

طوفانِ وحشتناکی گرفته بود امشب، درخت داشت می‌اومد داخل اتاق باهم به‌خواب‌ پناه ببریم.