کنسر رفتارهای عجیبی ازش سر می‌زنه. جدیدا

گل‌ها هم دیگه باهام قهر کردن.

می‌خواهم بروم. نمانم. به‌پاییزی که در راه است، بهانه بگیرم و لباس تیره تن کنم. همانند برگ‌های پاییزی رنگی، همانند زرد بیوفتم و گریه کنم. شاید فقط بتوانم به‌تو بفهمانم، که من مدت‌هاست در این سال‌ها غمیگنم و پیر. و تنها. سپس بیدار شویم و ببینیم همه‌ی این‌ها کابوسی هولناک بوده، بوی باران در اتاق دارد می‌پیچد. پنجره‌را باز کنیم تا باران را واضح‌تر تماشا کنیم. که در زمین چکه‌چکه می‌کند. چای را دم کنیم، با بخت تیره‌گون و غم‌خورد فکرکنیم بنشینیم چای‌مان را بنوشیم و زیرطاقچه‌ی اتاق بغلی نامه مخفی کنیم. زندگی پس همین باشد و بس.

می‌بینی؟ ما بارها و بارها شجریان گوش می‌دیم و پخش می‌کنیم، تکرار تکرار تکرار. در خانه، صدای شجریان همچنان می‌پیچد. کافیست؟ برای رساندن غم؟ کبوتر نامه‌رسان من، حجم اندوه و غم را به‌تو اطلاع می‌دهد؟

من دوباره معتاد صدای حنجره‌ی این دو شجریان شدم. می‌دانی؟ بعضی غم‌ها و اندوه‌را نباید با کسی در میان گذاشت. باید در غار تنهایی برای خود مدتی ماند، شجریان گوش کرد و گریه کرد. بغضش را نتواند کنترل کند و هق‌هق‌ شبانه‌اش در بالشتش دوباره خفه‌ شود.

کاش می‌شد تصمیم گیری خیلی چیز‌ها با من بود و می‌تونستم تنها سرمو بکنم تو جوب.

چشم‌های رنگی، سپید، درخت‌ها