قلبم داره بال می‌زنه، دیگه به‌قول قربانی دلم طاقت دوری نداره. هرلحظه منتظرم آخرهفته برسه و فقط یه‌دل سیر نگاهش کنم. بغلش کنم و بوسه‌بارون.

قراره اونقدری بنویسم تا دستم دوباره قرمز و کبود بشه ما که ناراضی نیستیم گور هرکی ناراضیه. فوق فوقش دیگه سیستماتیک دستم از کار می‌افته تا چندروز دیگه. درست میشه و دوباره می‌نویسم می‌نویسم و می‌نویسم تا دفتر تموم بشه و برم از یه‌جای قدیمی، خیلی قدیمی دفتر بگیرم. قدیمی؟ یاد کوچه‌وپس‌کوچه‌های انقلاب می‌افتم که وقتی بیکار بودم معمولاً می‌رفتم اونجا. از کتابفروشی یا دست‌فروشا کتاب می‌گرفتم. خیلی حال می‌داد. بعضی مغازه‌ها مشخص نیست هنوز در و پنجره‌هاشون مال چندین‌سال پیشه. اونقدری که کهن بودن خودشونو حفظ کردن.

شاید باید درکنار پرده باقی ماند اما کور ،اما کر .

ویلیام و باز تقدیمی هاش البته این سری سنگین اومده .شما لینکو بزارید اینجا اینو فور کنید+یه پست چنلم فور کنید+ یه واژه ای که توسرتونه هم بزارید ناشناس: تامن چند خط کووتاه بنویسم دربارش+ یه موزیک ویه عکس مربوطه "از او و دوستانش "بهتون بدم واین حرفا وصبر پیشه کنید . خیلی صبر ./ ظرفیت

این احساس ناکافی بودن هم یقه‌ی مارو گرفته و بیخیال هم نمیشه. نه فقط ناکافی بودن بلکه کمالگرایی و آرمانگرایی و صفر و صد بودن و مودی بودن و بی‌حوصلگی و خیلی احساس های دیگه که حتی اسمشون رو هم نمی‌دونم، همشون باهم. چندنفر به یه نفر؟ بالاخره یه قبل کنکوری گفتن یه بعد کنکوری گفتن.