میدونید؛ زندگی همیشه برخلاف تصوراته. شاید بخوای یه دقیقه دیگه بهترین لحظات عمرت باشه.و چی میشه؟ بووم. همه چی بهم میریزه.هیچ چیز قابل پیش بینی ما نیست.پس یه نتیجه میگیریم‌. رها کن به صحنه بسپرش.زندگی میتونه بی نهایت پرده بشماره. گشوده تر از انتخاب های بسته توعه. انتخاب های کوچیک و بزرگی که زندگی ممکنه هیچکدومشو انتخاب نکنه. بیا مثل زندگی,غیر قابل پیش بینی باشیم🤝 #ستاره‌های‌آسمون‌ما𖤐

غم و غصه

آفرین درسته درسته

ستاره ها سوسو می زنند و خاموش و روشن می شوند. انگار دارند جان می گیرند. [تکه های گم شده]

غم انگیز نیست؟ کسایی که قبلاً داشتی رو الان نداری.

بهش گفتم: زندگی ما، زندگی جالبیه هُما. بین تراژدی محض و کمدی ناب؛ دائم داره پیچ‌­و­تاب می­‌خوره. یعنی یه‌جورِ غم‌انگیز، خنده‌داره. یا شایدم یه‌­جورِ خنده‌دار غم‌انگیز باشه. چیزیَم نیست که وسطشو پر کنه. همۀ نکبتی هم که دچارشیم مال همینه… همین که هیچی‌­مون حد وسط نیست هما. هیچی‌­مون. [کافه‌ی پیانو]

چراغ سبز می شود، از خیابان می گذرم ولی فاصلم رو با آدم هایی که جلوتر از من دارند می روند حفظ می کنم، اصلاً دلم نمی خواهد که به جمع آنان بپیوندم. [مرد نامرئی]

فرانسیس با خودش فکر کرد کمک! اما اینجا کسی نبود که به او کمک کند. همان طوری که آن سال ها هم کسی نبود. کسی نبود که بتواند صدایش کند و به کمکش بیاید. هیچ وقت، هیچ کسی نبود. [نجواگر]

یادآوری خاطرات تلخ گذشته اغلب کار معقولی نیست. این خاطرات مثل مین‌های خنثی­‌نشده‌ای هستند که در میدان وسیعی دفن شده‌اند؛ میدانی که دور تا دور آن سیم خاردار کشیده شده‌ است. با این­ حال هر لحظه ممکن است از سر بدشانسی و بی‌­احتیاطی محض کسی برود آن طرف سیم‌­ها و یکی از آن­‌ها منفجر شود و زندگی را -که خیلی هم چیز معرکه‌ای نیست- حداقل برای مدتی، از آن­چه هست تحمل‌­ناپذیرتر کند. [بهترین شکل ممکن]