چقدر خوشگله واقعا، به اسپانیایی ها حسودی میکنم.

ادم درست، زمان اشتباه.

تفریحات گوسفندا تو تابستون از من بیشتر بوده، لاقل رفتن تو طبیعت یکم چریدن.

از مشکلات ما آدمای بد غذا اینه که تو مهمونیا مجبوریم غذا هایی رو بخوریم که اگه خونه بودیم عمرا بهشون نگاه میکردیم.

گلای تو اتاقم کامل خشک شدن، چقدر من بدم که حواسم بهتون نبود بچه های عزیزم ( شرمنده‌م براشون ㅠ )

دارم چهره مادرمو طراحی میکنم و هرچند وقت میپرسه پس کی تموم میشه ؟ چرا زودتر نمیکشی ؟ و .. تا حالا انقدر مشتاق طراحی من نبوده. امیدوارم نتیجه‌ش خوشحالش کنه.

دیروز که اسنپ زده بودم چون مدت زمان اومدنش یکم طول میکشید لغوش کردم ( کلا ۷ دقیقه بود ✋🏻 ) بعدش رفتم دوباره بگیرم، حالا هر راننده ای قبول میکرد سریع لغو سفر میزد. قشنگ کارمارو احساس کردم.

این روزها نتایج کنکور بیش از آنکه خبر از موفقیت جوانان بدهد، پرده‌ای از یک واقعیت تلخ را کنار می‌زند. واقعیتی که سال‌هاست پنهان مانده اما امروز آشکارتر از همیشه به چشم می‌آید : کنکور، دیگر آزمون سنجش استعداد نیست، آزمون سنجش ثروت است. وقتی بیش از سه‌چهارم رتبه‌های برتر از دل مدارس سمپاد بیرون می‌آیند، می‌شود فهمید که استعداد درخشان در این سرزمین کم نیست. اما بلافاصله با دیدن آمار دهک‌های اقتصادی، پرده‌ی دیگری بالا می‌رود. جایی که سهم فرزندان فقیر از رتبه‌های زیر سه‌هزار، تنها چهار و نیم درصد است. آن هم در کشوری که میلیون‌ها دانش‌آموز از دل همین طبقات پایین برخاسته‌اند. این یعنی چه؟ یعنی اگر در خانواده‌ای فقیر به دنیا بیایی، حتی اگر باهوش باشی، حتی اگر شب و روز بخوانی، حتی اگر امیدت را به کنکور گره بزنی، باز هم سدِ سنگینی به نام «پول» در مقابلت قد می‌کشد. سدی که از کلاس‌های کنکور میلیونی ساخته شده، از کتاب‌های رنگارنگ و مشاوران خصوصی، از مدارس خاص و شهریه‌های کمرشکن. امروز، کنکور دیگر آیینه‌ی عدالت آموزشی نیست. بیشتر شبیه یک نمایش است. نمایشی که در آن ثروتمندان صحنه را اشغال کرده‌اند و فقرا تنها تماشاگرانی خاموش‌اند. چه بر سر کشوری می‌آید که استعداد فرزندان محرومش مجال بروز نمی‌یابد ؟ چه بر سر نسلی می‌آید که باور کند «موفقیت» نه نتیجه‌ی تلاش، که نتیجه‌ی حساب بانکی پدر و مادر است ؟ این زخم، زخمِ کوچکی نیست. این ناعدالتی، فقط شکاف میان فقیر و غنی را عمیق‌تر می‌کند و آینده‌ی این سرزمین را گروگان پولدارانی می‌سازد که حتی حق رویا دیدن را از فرزندان فقیر گرفته‌اند. آیا وقت آن نرسیده که به جای شعار «فرصت برابر»، واقعاً راهی برای برابری در آموزش پیدا کنیم ؟ وگرنه، فردای این سرزمین را نسلی خواهد ساخت که از همان کودکی آموخته‌اند عدالت، فقط یک واژه‌ی خالی است.

تو یه کانالی دیده بودم گفتم بزارم، خیلی حق بود واقعا ✋🏻.

خوشگلی ِزن ایرانی.