ولی من یه روزی اون بچه رومخ و لوس و مامانی فامیلو میگیرم از رو زمین محوش میکنم.

بدترین حالتی که ممکنه برای یه آدم پیش بیاد اینه که همزمان هم احساسی باشه و هم منطقی ، یعنی قلبش داره مچاله می‌شه ها ، ولی مجبوره منطقی تصمیم بگیره ، بعدش باید روزها و ماه‌ها و حتی سال‌ها بشینه به قلبش توضیح بده که اگه اون کارو نمی‌کردم بیشتر مچاله می‌شدی. اما مگه قلب حالیشه ؟ وقتی دیگه صلحی نباشه بین عقل و قلبت ، انگار لای منگنه ای ، چون نه مغزت قلب داره ، و نه قلبت مغز.

وقتی یکی سرشو میزاره رو شونه‌م من : جاش خوبه ؟ یه موقع گردنش درد نیاد ، استخونای شونم سرشو درد نیاره ، چجوری کم ترین حرکت رو کنم تا اذیت نشه ، الان یعنی باهام احساس صمیمیت کرد که اینکارو کرده ؟

میدونید درد چیه ؟ دو قسمت جدید هفت فراری اومده نمیتونم ببینم 😭.

من نگران اینم این شوخی هایی که درمورد جنگ میکنیم یهو شوخی شوخی جدی نشه.

نگاهم کن ، حتی اگر یک نگاه گذرا باشد . . شاید یکی در همین حوالی چشم انتظار همین نگاهاست.

وقتی موقع درس خوندن بهت فشار میاد : کارتون خواب شدن هم زیاد بد نیست

« گاهی حس میکنم همانطور که بقیه ی مردم اتاق های هتلشان را تحویل میدهند ، من هم باید زندگی را تحویل بدهم. هرچه لازم است را امضا کنم ، کلید زندگی ام را تحویل دهم و یک جای جدید پیدا کنم ؛ یک جای امن. اما شاید هنوز چیزی ارزش ماندن داشته باشد. » -سنگ ، کاغذ ، قیچی.

ولی واقعا ✋🏻✊🏻✋🏻✊🏻