🖊 اندوه روز نیامده را بر امروزت میفزا؛ زیرا اگر روز نرسیده، از عمر تو باشد؛ خدا روزی تو را خواهد رساند. 📚نهج‌البلاغه، حکمت۲۶۷ [ @pompos ]

امام (عليه السلام) يکى از ياران خود را فرستاد تا از وضع گروهى از سپاه کوفه که تصميم داشتند به سبب ترس از آن حضرت به گروه خوارج بپيوندند، اطّلاعى کسب کند. پس از بازگشت، امام (عليه السلام) از او پرسيد: آيا احساس امنيت کردند وماندند يا ترسيدند و کوچ کردند؟ عرض کرد: اى اميرمؤمنان! ترسيدند و کوچ کردند. در اين جا امام (عليه السلام) اين سخن را ايراد فرمود: (اين فراريان) از رحمت خدا به دور باشند همان گونه که قوم ثمود از رحمتش دور شدند، آگاه باشيد که آن ها (افراد غافل و بى خبرى هستند که) اگر نوک نيزه ها به سويشان متوجّه شود و شمشيرها بر فرقشان ببارد از گذشته خود پشيمان خواهند شد (آرى!) شيطان امروز از آن ها درخواستِ تفرقه و جدايى کرده؛ ولى فرداى قيامت از آن ها بيزارى مى جويد و خود را کنار خواهد کشيد. آن ها را همين بس که از طريق هدايت خارج شدند و به گمراهى و کورى بازگشتند. راه حق را سدّ کردند و در وادى جهل و ضلالت سرکشى نمودند. نهج البلاغه خطبه 181 [ @pompos ]

امیرالمومنین علیه السلام می فرمایند : در شگفتم از کسى که آمرزش‌خواهى را دارد و با این حال نومید می‌شود. 📚نهج البلاغه: حکمت 87 [ @pompos ]

اگه رنج رو بپذیری رنجت کم میشه! [ @pompos ]

معجزه پذیرفتن 🥲

اللهم عجل لولیک الفرج 🌱 با امام زمانت حرف زدی؟ 💚

بسم الله الرحمن الرحیم السلام علیک یا صاحب الزمان✨💚

🌱๛🌱๛🌱๛🌱๛ ای اهل ایمان! اگر از کافران فرمان برید، شما را به [عقاید و روش های کافرانه] گذشتگانتان بازمی گردانند، در نتیجه زیانکار خواهید شد. به زودی در دل های کافران ترس می اندازیم؛ زیرا چیزی را که خدا بر [حقّانیّت] آن دلیلی نازل نکرده، شریک خدا قرار داده اند، و جایگاهشان آتش است؛ و بد است جایگاه ستمکاران. آل عمران 149 و 150 🌱๛🌱๛🌱๛🌱๛ [ @pompos ]

🖊 هنگامی که توانایی فزونی یابد؛ شهوت کاستی یابد. 📚نهج‌البلاغه، حکمت۲۴۵ [ @pompos ]

از «نوف بکّالى» نقل شده که امیرمؤمنان على (علیه السلام) در کوفه روى قطعه اى سنگ، که «جعدة بن هبیره مخزومى» نصب کرده بود ایستاد در حالى که پیراهنى خشن از پشم بر تن داشت و شمشیرش را با بندى از لیف خرما حمایل کرده بود و در پاهایش کفشى از لیف خرما بود و پیشانى اش براثر سجده، پینه بسته بود، و این خطبه را ایراد کرد. حمد و سپاس مخصوص خداوندى است که سرانجامِ مخلوقات و عواقب امور به او منتهى مى گردد. او را براى احسان عظيم و برهان روشن و فضل و نعمت فزاينده اش سپاس مى گوييم؛ سپاسى که آنچه شايسته حق اوست ادا کند و آنچه در خور شکر اوست انجام دهد و ما را به ثوابش نزديک سازد و موجب فزونى نعمتش گردد. و از او استعانت مى جوييم، استعانت کسى که به فضل پروردگار اميدوار است و به سودش آرزومند و به دفع زيان ها توسط او مطمئن و به نعمتش معترف و با رفتار و گفتار خود به او اذعان دارد (و فرمانبردار اوست). به او ايمان داريم، ايمان کسى که با يقين کامل به او اميدوار است و با اعتقاد خالص به او توجّه دارد، ايمان کسى که در برابر او خاضع است و با خلوص نيّت به توحيد او اعتقاد دارد. با تمجيد فراوان به بزرگداشت او مى پردازد و با رغبت و کوشش به او پناهنده مى شود. نهج البلاغه خطبه 182 بخش اول [ @pompos ]