ولی قبول دارید برای هیچ آدمی جایگزین وجود نداره؟!
خیلیها میان تو زندگیمون و چند ماه یا چند سال بعد از زندگیمون میرن بیرون..
ممکنه این جدایی، با قهر و ناراحتی باشه، ممکنه بخاطر شرایط زندگی و رفتن به یک شهرِ دیگه و اینطور مسائل باشه، یا حتی خدایی نکرده با مرگ..
ولی این "جدایی" عضوِ حذفنشدنی از زندگیِ ما آدماست. هیچوقت نمیشه از جدایی جلوگیری کرد، هیچوقت آدم نمیتونه اطمینان داشته باشه که یه رابطه تا ابد پابرجا بمونه..
خیلیوقتها با خودمون میگیم نه این دیگه فرق داره، این موندنیه، این قرار نیست از پیشِ ما بره، ولی چندوقت بعدش ممکنه سرنوشت، ورق رو برگردونه.
حالا اون آدمی که رفت دیگه هیچوقت هیچکس نمیتونه جایگزینش بشه..
شاید بعد از اون صدتا آدمِ جدید واردِ زندگیمون بشن، حتی آدمهایی که خیلی بهتر از اون هستن، آدمهایی که بهت حسِ خوب و امن منتقل میکنن، حالت کنارشون خوبه، آرامش داری، ولی بازم اون زخم از بین نرفته..
اون زخم کهنه میشه، ولی هیچوقت به طور کامل ترمیم و فراموش نمیشه.
حتی شاید اصلا زخم نباشه، کلا میخوام بگم هرکسی تو قلبِ ما یه جایگاه ویژهای برای خودش داره، شاید با صد نفر دیگه هم آشنا بشی ولی اون آدم هنوز جایگاهِ خودشو داره، هنوزم برات عزیزه، آشنا شدن با آدمهای جدید باعث نمیشه که نسبت به اون آدمِ قدیمیتر دلسرد بشی، حتی چه بسا رفاقتهای قدیمی خیلیییی صمیمیتر و عمیقتر باشن، شاید هرچقدر هم با آدمهای جدیدی آشنا بشی، هیچکدوم رو نتونی به اندازهی اون رفیقِ صمیمی و قدیمیت دوستش داشته باشی..
آدمها هیچوقت نمیتونن جایِ همدیگه رو تو قلبِ یک نفر پر کنن..
تنها چیزی که باعث میشه یه آدم جایگاهِ خودشو تو قلبِ یک نفر از دست بده، تنها چیزی که باعث میشه از چشمِ یک نفر بیوفتی، تنها چیزی که باعث میشه اون آدم نسبت بهتون سرد بشه، فقط و فقط اخلاق و رفتارِ خودتونه..
شما فقط خودتون میتونید خودتونو از چشمِ افرادی که براشون عزیز هستید بندازید، هیچکسِ دیگه نمیتونه این کارو بکنه (:
چرا من وقتی میام یه متنِ کوتاه بنویسم یهو به خودم میام میبینم طومار نوشتم :/
مرسی استاد. من الان شبِ امتحان، تو این حجم از استرس، بیاعصابی، فشارهای دیگه که رومه، الان این پیامی که دادی رو کم داشتم عزیزم.🙏🏻
اولین سالی بود که محرم اصلا نتونستم مراسم روضه و هیئت برم...
و اولین سالی بود که انقدر همه گفتن به یادت بودیم:))))
همهتون اکلیلیم کردین واقعا😭💘