context.Product.Add() و context.Product.AddAsync() و context.Product.AddRange() و context.Product.Attach() و context.Product.Remove() و context.Product.RemoveRange() , context.Product.Find() بیایید هر یک از این متدها را که در هنگام کار با DbContext در Entity Framework Core استفاده می‌شوند، بررسی کنیم. این متدها به شما کمک می‌کنند تا عملیات مختلفی را روی موجودیت‌ها (entities) انجام دهید. 1. context.Products.Add() این متد برای اضافه کردن یک موجودیت جدید به مجموعه‌ی Products استفاده می‌شود. این موجودیت به حالت "اضافه شده" تغییر پیدا می‌کند و در زمان اجرای SaveChanges به پایگاه داده اضافه می‌شود. public IActionResult Create(Product product) { if (ModelState.IsValid) { _context.Products.Add(product); _context.SaveChanges(); return RedirectToAction(nameof(Index)); } return View(product); } 2. context.Products.AddAsync() این متد مشابه Add است، اما نسخه‌ی غیرهمزمان (async) آن است که در مواردی که نیاز به استفاده از عملیات‌های غیرهمزمان (asynchronous) دارید، استفاده می‌شود. این متد یک Task برمی‌گرداند. public async Task<IActionResult> CreateAsync(Product product) { if (ModelState.IsValid) { await _context.Products.AddAsync(product); await _context.SaveChangesAsync(); return RedirectToAction(nameof(Index)); } return View(product); } 3. context.Products.AddRange() این متد برای اضافه کردن مجموعه‌ای از موجودیت‌ها به صورت همزمان استفاده می‌شود. تمامی موجودیت‌ها به حالت "اضافه شده" تغییر پیدا می‌کنند و در زمان اجرای SaveChanges به پایگاه داده اضافه می‌شوند. public IActionResult CreateMultiple(List<Product> products) { if (ModelState.IsValid) { _context.Products.AddRange(products); _context.SaveChanges(); return RedirectToAction(nameof(Index)); } return View(products); } 4. context.Products.Attach() این متد برای "اتصال" یک موجودیت به کانتکست استفاده می‌شود. این متد موجودیت را به کانتکست اضافه می‌کند بدون اینکه حالت آن را تغییر دهد. این متد معمولاً برای سناریوهایی استفاده می‌شود که موجودیت در حال حاضر در پایگاه داده وجود دارد و شما می‌خواهید تغییراتی را در آن اعمال کنید. public IActionResult Edit(Product product) { if (ModelState.IsValid) { _context.Products.Attach(product); _context.Entry(product).State = EntityState.Modified; _context.SaveChanges(); return RedirectToAction(nameof(Index)); } return View(product); } 5. context.Products.Remove() این متد برای حذف یک موجودیت از مجموعه‌ی Products استفاده می‌شود. موجودیت به حالت "حذف شده" تغییر پیدا می‌کند و در زمان اجرای SaveChanges از پایگاه داده حذف می‌شود. public IActionResult Delete(long id) { var product = _context.Products.Find(id); if (product != null) { _context.Products.Remove(product); _context.SaveChanges(); return RedirectToAction(nameof(Index)); } return NotFound(); } 6. context.Products.RemoveRange() این متد برای حذف مجموعه‌ای از موجودیت‌ها به صورت همزمان استفاده می‌شود. تمامی موجودیت‌ها به حالت "حذف شده" تغییر پیدا می‌کنند و در زمان اجرای SaveChanges از پایگاه داده حذف می‌شوند. public IActionResult DeleteMultiple(List<long> ids) { var products = _context.Products.Where(p => ids.Contains(p.Id)).ToList(); if (products.Any()) { _context.Products.RemoveRange(products); _context.SaveChanges(); return RedirectToAction(nameof(Index)); } return NotFound(); } 7. context.Products.Find() این متد برای یافتن یک موجودیت با استفاده از کلید اصلی آن استفاده می‌شود. اگر موجودیت پیدا شود، برگردانده می‌شود؛ در غیر این صورت، مقدار null برمی‌گردد. public IActionResult Details(long id) { var product = _context.Products.Find(id); if (product != null) { return View(product); } return NotFound(); } نتیجه‌گیری این متدها به شما کمک می‌کنند تا عملیات مختلفی مانند ایجاد، ویرایش، حذف، و یافتن موجودیت‌ها را در پایگاه داده انجام دهید. با استفاده از این متدها، می‌توانید به سادگی داده‌های خود را مدیریت کنید و تغییرات را به پایگاه داده اعمال کنید.

SQL Server Profiler یک ابزار تجزیه و تحلیل و ردیابی است که توسط Microsoft برای SQL Server توسعه داده شده است. این ابزار به شما اجازه می‌دهد تا فعالیت‌ها و عملیاتی که در یک پایگاه داده SQL Server انجام می‌شوند را ردیابی کرده و آن‌ها را تجزیه و تحلیل کنید. ویژگی‌های SQL Server Profiler: ردیابی فعالیت‌ها: شما می‌توانید تمامی فعالیت‌ها و عملیاتی که در پایگاه داده انجام می‌شوند را ردیابی کنید. انتخاب و اعمال فیلتر: شما می‌توانید فیلترهای مختلفی را برای ردیابی فعالیت‌های خاص اعمال کنید. اختلاط و تجزیه و تحلیل داده‌ها: داده‌های ردیابی می‌توانند در فایل یا جدول ذخیره شده و بعداً تجزیه و تحلیل شوند. استفاده در تشخیص مشکلات: این ابزار می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلات مرتبط با عملکرد پایگاه داده را تشخیص دهید و رفع کنید. کاربردها: ردیابی و تشخیص مشکلات: برای ردیابی و تشخیص مشکلات مرتبط با عملکرد پایگاه داده. مرور عملکرد: برای مرور عملکرد پایگاه داده و تعیین کدام عملیات ممکن است عملکرد را تحت تأثیر قرار بگیرند. تجزیه و تحلیل عملیات: برای تجزیه و تحلیل عملیات و فعالیت‌های مختلف در پایگاه داده. ملاحظات: استفاده از تجسم‌های گسترده (Extended Events): از آینده به عنوان جایگزینی برای SQL Server Profiler پیشنهاد می‌شود.

بیایید به بررسی معماری سه لایه سنتی (Three-Tier Architecture)، ساخت معماری توسط توسعه‌دهندگان، و معماری کلین (Clean Architecture) بپردازیم و تفاوت‌ها و مزایای هر یک را توضیح دهیم. معماری سه لایه سنتی (Three-Tier Architecture) معماری سه لایه یکی از الگوهای معماری رایج برای ساخت برنامه‌های کاربردی است که شامل سه لایه اصلی می‌باشد: لایه ارائه (Presentation Layer): این لایه مسئول تعامل با کاربران است و شامل رابط‌های کاربری مانند وب‌صفحات، اپلیکیشن‌های موبایل و دسکتاپ می‌باشد. نمونه: کنترلرها و ویوها در ASP.NET MVC. لایه منطق کسب و کار (Business Logic Layer): این لایه شامل منطق کسب و کار و فرآیندهای اصلی برنامه است که عملیات داده‌ها و قوانین کسب و کار را مدیریت می‌کند. نمونه: سرویس‌ها و کلاس‌های کسب و کار. لایه دسترسی به داده‌ها (Data Access Layer): این لایه مسئول دسترسی به پایگاه داده و عملیات CRUD (ایجاد، خواندن، به‌روزرسانی، حذف) است. نمونه: مخازن (Repositories) و DbContext در Entity Framework. ساخت معماری توسط توسعه‌دهندگان توسعه‌دهندگان معمولاً بر اساس نیازهای پروژه و ترجیحات شخصی خود، معماری پروژه را تنظیم و پیاده‌سازی می‌کنند. این می‌تواند ترکیبی از الگوهای مختلف معماری باشد، مانند: معماری چند لایه (N-Tier Architecture): شامل بیش از سه لایه برای جداسازی بهتر مسئولیت‌ها. معماری میکروسرویس‌ها (Microservices Architecture): هر سرویس به صورت مستقل و خودکفا پیاده‌سازی می‌شود و از طریق APIها با یکدیگر تعامل دارند. معماری بدون سرور (Serverless Architecture): استفاده از سرویس‌های ابری که به صورت خودکار مدیریت منابع را انجام می‌دهند. معماری کلین (Clean Architecture) معماری کلین (Clean Architecture) توسط رابرت سی. مارتین (معروف به عمو باب) معرفی شده است و بر اصول طراحی و جداسازی مسئولیت‌ها تأکید دارد. این معماری شامل چهار لایه اصلی است: لایه دامنه موجودیت‌ها (Entities): شامل مدل‌های دامنه و قوانین کسب و کار بنیادی است. مستقل از فریم‌ورک‌ها و تکنولوژی‌ها. لایه موارد استفاده (Use Cases): شامل منطق خاص کسب و کار و جریان‌های کاری است که از موجودیت‌ها استفاده می‌کنند. مستقل از رابط‌های کاربری و سیستم‌های خارجی. لایه رابط‌ها (Interface Adapters): شامل تبدیل داده‌ها بین لایه دامنه و لایه‌های خارجی مانند پایگاه داده، UI، و سرویس‌های خارجی است. نمونه: کنترلرها، ویوها، مبدل‌ها (mappers). لایه فریم‌ورک‌ها و درایورها (Frameworks and Drivers): شامل جزئیات فنی و زیرساختی مانند پایگاه داده، وب‌سرور، فریم‌ورک‌های UI. وابسته به فریم‌ورک‌های خاص و تکنولوژی‌ها. مزایا و تفاوت‌ها: جداسازی مسئولیت‌ها: معماری کلین به جداسازی دقیق مسئولیت‌ها تاکید دارد، در حالی که معماری سه لایه به ساده‌سازی و جداسازی منطقی ترکت‌ها پرداخته است. استقلال تکنولوژیک: معماری کلین تاکید بیشتری بر استقلال از فریم‌ورک‌ها و تکنولوژی‌ها دارد. نگهداری و تست‌پذیری: معماری کلین به دلیل جداسازی بهتر، نگهداری و تست‌پذیری بهتری دارد. نتیجه‌گیری هر یک از این معماری‌ها مزایا و کاربردهای خاص خود را دارند و انتخاب مناسب بین آن‌ها بستگی به نیازهای پروژه و تیم توسعه‌دهنده دارد. معماری سه لایه برای پروژه‌های ساده و متوسط مناسب است، در حالی که معماری کلین برای پروژه‌های پیچیده و بلندمدت که نیاز به نگهداری و توسعه آسان دارند، توصیه می‌شود.

معماری کلین (Clean Architecture) یک الگوی طراحی نرم‌افزار است که توسط رابرت سی. مارتین (معروف به عمو باب) معرفی شده است. این معماری بر جداسازی دقیق مسئولیت‌ها و استقلال از فریم‌ورک‌ها و تکنولوژی‌ها تاکید دارد و به شما کمک می‌کند تا نرم‌افزارهای قابل نگهداری و مقیاس‌پذیر ایجاد کنید. لایه‌های معماری کلین معماری کلین شامل چهار لایه اصلی است: لایه دامنه موجودیت‌ها (Entities Layer): توضیح: این لایه شامل مدل‌های دامنه (Domain Models) و قوانین کسب‌وکار بنیادی است. موجودیت‌ها کلاس‌هایی هستند که قواعد و منطق کسب‌وکار را در بر می‌گیرند و معمولاً مستقل از فریم‌ورک‌ها و تکنولوژی‌های خارجی هستند. مثال: کلاس‌های Customer، Product، و Order که شامل خواص و متدهایی هستند که منطق کسب‌وکار را پیاده‌سازی می‌کنند. public class Customer { public long Id { get; set; } public string Name { get; set; } public string Email { get; set; } // سایر خواص و متدها } لایه موارد استفاده (Use Cases Layer): توضیح: این لایه شامل موارد استفاده یا همان یوزکیس‌ها است که منطق خاص کسب‌وکار و جریان‌های کاری را پیاده‌سازی می‌کنند. این لایه به موجودیت‌ها وابسته است و از آن‌ها استفاده می‌کند، اما مستقل از رابط‌های کاربری و سیستم‌های خارجی است. مثال: یک سرویس برای مدیریت مشتریان که شامل متدهای ایجاد، خواندن، به‌روزرسانی و حذف مشتریان است. public class CustomerService { private readonly ICustomerRepository _customerRepository; public CustomerService(ICustomerRepository customerRepository) { _customerRepository = customerRepository; } public void AddCustomer(Customer customer) { _customerRepository.Add(customer); } // سایر متدها برای مدیریت مشتریان } لایه رابط‌ها (Interface Adapters Layer): توضیح: این لایه شامل مبدل‌ها (adapters) و تبدیل‌کننده‌ها (converters) است که داده‌ها را بین لایه دامنه و لایه‌های خارجی مانند پایگاه داده، UI، و سرویس‌های خارجی تبدیل می‌کنند. این لایه به عنوان پل ارتباطی بین لایه‌های داخلی و خارجی عمل می‌کند. مثال: کنترلرها در ASP.NET Core، مبدل‌های DTO، و رپوزیتوری‌ها. public class CustomerController : Controller { private readonly CustomerService _customerService; public CustomerController(CustomerService customerService) { _customerService = customerService; } public IActionResult Index() { var customers = _customerService.GetAllCustomers(); return View(customers); } // سایر اکشن‌ها } لایه فریم‌ورک‌ها و درایورها (Frameworks and Drivers Layer): توضیح: این لایه شامل جزئیات فنی و زیرساختی است که برای اجرای برنامه نیاز است، مانند پایگاه داده، وب‌سرور، و فریم‌ورک‌های UI. این لایه وابسته به فریم‌ورک‌ها و تکنولوژی‌های خاص است. مثال: پیکربندی Entity Framework Core برای اتصال به پایگاه داده، تنظیمات ASP.NET Core. public class DatabaseContext : DbContext { public DbSet<Customer> Customers { get; set; } protected override void OnConfiguring(DbContextOptionsBuilder optionsBuilder) { optionsBuilder.UseSqlServer("ConnectionString"); } } مزایای معماری کلین استقلال از فریم‌ورک‌ها: این معماری به شما اجازه می‌دهد تا تغییرات در فریم‌ورک‌ها و تکنولوژی‌ها بدون نیاز به تغییر در منطق کسب‌وکار خود انجام دهید. قابلیت نگهداری و تست‌پذیری بالا: به دلیل جداسازی مسئولیت‌ها، نگهداری و تست کدها بسیار ساده‌تر و مؤثرتر است. ماژولار بودن: این معماری باعث می‌شود که برنامه‌ها به صورت ماژولار طراحی شوند که به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد بخش‌های مختلف برنامه را به صورت مستقل توسعه و نگهداری کنند. نتیجه‌گیری معماری کلین یک الگوی طراحی قدرتمند است که به شما کمک می‌کند تا نرم‌افزارهایی با کیفیت بالا، قابل نگهداری و تست‌پذیر ایجاد کنید. با استفاده از این معماری، می‌توانید از جداسازی مسئولیت‌ها، استقلال از فریم‌ورک‌ها و تکنولوژی‌ها، و ماژولار بودن بهره‌مند شوید.

معماری کلین (Clean Architecture) معمولاً شامل پنج لایه اصلی است: Domain، Application، Infrastructure، Presentation، و Persistence. هر یک از این لایه‌ها نقش‌ها و وظایف خاص خود را دارند و به جداسازی مسئولیت‌ها و افزایش قابلیت نگهداری و توسعه نرم‌افزار کمک می‌کنند. بیایید هر یک از این لایه‌ها را با جزئیات بیشتری بررسی کنیم: 1. لایه Domain هدف: این لایه شامل مدل‌های دامنه و قوانین کسب و کار بنیادی است. این لایه مستقل از سایر لایه‌ها و فریم‌ورک‌ها است و باید فقط منطق کسب و کار را در بر گیرد. مثال: کلاس‌های Customer، Order و Product که شامل خواص و متدهایی هستند که منطق کسب و کار را پیاده‌سازی می‌کنند. public class Customer { public long Id { get; set; } public string Name { get; set; } public string Email { get; set; } // سایر خواص و متدها } 2. لایه Application هدف: این لایه شامل موارد استفاده یا همان یوزکیس‌ها (Use Cases) است که منطق خاص کسب و کار و جریان‌های کاری را پیاده‌سازی می‌کنند. این لایه به موجودیت‌ها وابسته است و از آن‌ها استفاده می‌کند، اما مستقل از رابط‌های کاربری و سیستم‌های خارجی است. مثال: یک سرویس برای مدیریت مشتریان که شامل متدهای ایجاد، خواندن، به‌روزرسانی و حذف مشتریان است. public class CustomerService { private readonly ICustomerRepository _customerRepository; public CustomerService(ICustomerRepository customerRepository) { _customerRepository = customerRepository; } public void AddCustomer(Customer customer) { _customerRepository.Add(customer); } // سایر متدها برای مدیریت مشتریان } 3. لایه Infrastructure هدف: این لایه شامل پیاده‌سازی‌های خاص تکنولوژی است که از سوی لایه‌های بالاتر استفاده می‌شود. این لایه شامل کدهایی است که به تکنولوژی‌ها و ابزارهای خارجی وابسته هستند و شامل جزئیات پیاده‌سازی این ابزارها است. مثال: پیکربندی Entity Framework Core برای اتصال به پایگاه داده. public class DatabaseContext : DbContext { public DbSet<Customer> Customers { get; set; } protected override void OnConfiguring(DbContextOptionsBuilder optionsBuilder) { optionsBuilder.UseSqlServer("ConnectionString"); } } 4. لایه Presentation هدف: این لایه شامل کدهایی است که مربوط به رابط کاربری هستند و مسئول نمایش داده‌ها به کاربر و دریافت ورودی از او می‌باشند. این لایه می‌تواند شامل وب‌صفحات، APIها، و اپلیکیشن‌های موبایل باشد. مثال: کنترلرها در ASP.NET Core. public class CustomerController : Controller { private readonly CustomerService _customerService; public CustomerController(CustomerService customerService) { _customerService = customerService; } public IActionResult Index() { var customers = _customerService.GetAllCustomers(); return View(customers); } // سایر اکشن‌ها } 5. لایه Persistence هدف: این لایه مخصوص دسترسی به داده‌ها است و مسئول تعامل با پایگاه داده می‌باشد. این لایه شامل مخازن (Repositories) و کلاس‌هایی است که عملیات CRUD (ایجاد، خواندن، به‌روزرسانی، حذف) را مدیریت می‌کنند. مثال: یک مخزن برای مدیریت داده‌های مشتری. public class CustomerRepository : ICustomerRepository { private readonly DatabaseContext _context; public CustomerRepository(DatabaseContext context) { _context = context; } public void Add(Customer customer) { _context.Customers.Add(customer); _context.SaveChanges(); } // سایر متدها برای عملیات CRUD } نتیجه‌گیری معماری کلین با جداسازی مسئولیت‌ها در این پنج لایه، به شما کمک می‌کند تا نرم‌افزاری با کیفیت بالا، قابل نگهداری، و تست‌پذیر ایجاد کنید. این معماری همچنین به شما اجازه می‌دهد که تغییرات در یک بخش از سیستم بدون تأثیر بر بخش‌های دیگر انجام شود.

چهار لایه اولیه در معماری کلین هنگامی که معماری کلین را به صورت پایه‌ای معرفی می‌کنیم، معمولاً چهار لایه اصلی را نام می‌بریم: لایه دامنه موجودیت‌ها (Entities Layer): شامل مدل‌های دامنه و قوانین کسب و کار بنیادی. لایه موارد استفاده (Use Cases Layer): شامل منطق خاص کسب و کار و جریان‌های کاری. لایه رابط‌ها (Interface Adapters Layer): شامل تبدیل داده‌ها بین لایه‌های داخلی و خارجی. لایه فریم‌ورک‌ها و درایورها (Frameworks and Drivers Layer): شامل جزئیات فنی و زیرساختی. پنج لایه در پیاده‌سازی دقیق‌تر در عمل، برخی پیاده‌سازی‌های معماری کلین ممکن است به پنج لایه تفکیک شوند تا جداسازی بیشتری بین وظایف داشته باشند: لایه Domain (دامنه): شامل موجودیت‌ها، ارزش‌های شیء، و منطق دامنه. لایه Application (برنامه کاربردی): شامل اینترفیس‌ها، مدل‌ها، بیزینس لاجیک، کامندها، کوئری‌ها، ولیدیتورها و اکسپشن‌ها. لایه Infrastructure (زیرساخت): شامل تعامل با فایل سیستم، ارتباط با APIهای خارجی، لاگ‌گیری و دیگر موارد زیرساختی. لایه Presentation (ارائه): شامل endpointها، Web APIها، صفحات وب، برنامه‌های موبایل و دسکتاپ، و SPAها. لایه Persistence (پایداری): شامل DbContext، مایگریشن‌ها، پیکربندی‌های مدل‌ها و مقدار دهی اولیه. دلیل تفاوت این تقسیم‌بندی دقیق‌تر به توسعه‌دهندگان کمک می‌کند تا مسئولیت‌ها را به طور دقیق‌تری جدا کنند و کد قابل نگهداری و تست‌پذیرتری داشته باشند. این کار به خصوص در پروژه‌های بزرگ و پیچیده مفید است. امیدوارم این توضیحات به رفع ابهامات کمک کرده باشد.

در لایه Domain در معماری کلین، شما مجموعه‌ای از اجزاء مهم و اصلی را دارید که مسئول مدل‌سازی منطق کسب‌وکار و قوانین آن هستند. بیایید هر یک از این اجزاء را با جزئیات بیشتری توضیح دهیم: 1. موجودیت‌ها (Entities) موجودیت‌ها کلاس‌هایی هستند که نمایانگر اشیاء و مفاهیم اصلی در دامنه کسب‌وکار شما هستند. این کلاس‌ها شامل خواص و متدهایی هستند که منطق کسب‌وکار و قواعد مربوط به آن را پیاده‌سازی می‌کنند. public class Customer { public long Id { get; set; } public string Name { get; set; } public string Email { get; set; } } 2. ارزش‌های شیء (Value Objects) ارزش‌های شیء کلاس‌هایی هستند که ویژگی‌های خاصی از موجودیت‌ها را نمایش می‌دهند. این اشیاء معمولاً ناپایدار هستند و فاقد شناسه‌ی منحصر به فرد می‌باشند. آن‌ها فقط از طریق مقادیر خود قابل تشخیص هستند. public class Money { public decimal Amount { get; } public string Currency { get; } public Money(decimal amount, string currency) { Amount = amount; Currency = currency; } } 3. شمارش‌ها (Enums) شمارش‌ها برای تعریف مجموعه‌ای از مقادیر ثابت استفاده می‌شوند که ممکن است به طور مرتب در کد استفاده شوند. آن‌ها می‌توانند برای نمایش حالات یا انواع مختلف در دامنه کسب‌وکار مفید باشند. public enum OrderStatus { Pending, Shipped, Delivered, Cancelled } 4. منطق‌ها (Domain Logic) منطق دامنه شامل قوانین و رفتارهای کسب‌وکار است که در موجودیت‌ها یا خدمات دامنه پیاده‌سازی می‌شود. این منطق معمولاً در متدهای موجودیت‌ها و یا کلاس‌های سرویس قرار دارد. public class Order { public long Id { get; set; } public OrderStatus Status { get; set; } public void Ship() { if (Status != OrderStatus.Pending) { throw new InvalidOperationException("Only pending orders can be shipped."); } Status = OrderStatus.Shipped; } } 5. استثناء‌ها (Domain Exceptions) استثناء‌های دامنه برای مدیریت شرایط استثنایی و خطاهایی که ممکن است در دامنه کسب‌وکار رخ دهد، استفاده می‌شوند. این استثناء‌ها می‌توانند برای نمایش خطاهای خاص دامنه طراحی شوند. public class InsufficientFundsException : Exception { public InsufficientFundsException(string message) : base(message) { } } نتیجه‌گیری لایه Domain در معماری کلین شامل اجزاء مختلفی است که همگی به هدف مشترک مدل‌سازی دقیق منطق کسب‌وکار و قوانین آن خدمت می‌کنند. این لایه باید کاملاً مستقل از سایر لایه‌ها و تکنولوژی‌ها باشد تا تغییرات در فریم‌ورک‌ها و تکنولوژی‌ها تأثیری بر منطق کسب‌وکار نداشته باشد. این استقلال به شما کمک می‌کند تا نرم‌افزارهای قابل نگهداری و مقیاس‌پذیر ایجاد کنید.

لایه Application در معماری کلین می‌تواند شامل اجزای مختلفی باشد که همه به هدف ارائه منطق کسب‌وکار و جریان‌های کاری کمک می‌کنند. بیایید به تفصیل هر یک از این اجزاء را بررسی کنیم: 1. اینترفیس‌ها (Interfaces) هدف: اینترفیس‌ها در لایه Application به تعریف قراردادها و مشخص کردن عملیات‌هایی که باید توسط کلاس‌های پیاده‌سازی‌کننده انجام شوند، کمک می‌کنند. آن‌ها به ما کمک می‌کنند تا وابستگی‌ها را از طریق تزریق وابستگی (Dependency Injection) مدیریت کنیم. مثال: public interface ICustomerService { void AddCustomer(CustomerDto customer); CustomerDto GetCustomerById(long id); } 2. مدل‌ها یا بیزینس لاجیک (Models or Business Logic) هدف: مدل‌ها در لایه Application معمولاً شامل داده‌هایی هستند که توسط موارد استفاده (Use Cases) پردازش می‌شوند. این مدل‌ها می‌توانند Data Transfer Objects (DTOs) یا ViewModels باشند که برای انتقال داده‌ها بین لایه‌ها استفاده می‌شوند. مثال: public class CustomerDto { public long Id { get; set; } public string Name { get; set; } public string Email { get; set; } } 3. کامندها و کوئری‌ها (Commands and Queries) هدف: کامندها (Commands) و کوئری‌ها (Queries) به روش‌های مختلف برای پردازش درخواست‌های تغییر وضعیت (Create, Update, Delete) و درخواست‌های فقط خواندنی (Read) در معماری CQRS (Command Query Responsibility Segregation) تقسیم می‌شوند. مثال از یک کوئری: public class GetCustomerByIdQuery { public long Id { get; set; } } public class GetCustomerByIdQueryHandler { private readonly ICustomerRepository _repository; public GetCustomerByIdQueryHandler(ICustomerRepository repository) { _repository = repository; } public CustomerDto Handle(GetCustomerByIdQuery query) { var customer = _repository.FindById(query.Id); return new CustomerDto { Id = customer.Id, Name = customer.Name, Email = customer.Email }; } } 4. ولیدیتورها (Validators) هدف: ولیدیتورها برای اطمینان از صحت داده‌ها قبل از پردازش آن‌ها توسط موارد استفاده استفاده می‌شوند. این بخش می‌تواند شامل قوانین ولیدیشن (Validation Rules) و کلاس‌های ولیدیتور باشد. مثال: public class CustomerValidator { public bool Validate(CustomerDto customer) { if (string.IsNullOrEmpty(customer.Name)) { throw new ValidationException("Name is required."); } if (!customer.Email.Contains("@")) { throw new ValidationException("Email is invalid."); } return true; } } 5. استثناء‌ها (Exceptions) هدف: استثناء‌ها برای مدیریت شرایط خاص و خطاهایی که ممکن است در طی اجرای منطق کسب‌وکار رخ دهند، استفاده می‌شوند. این استثناء‌ها می‌توانند شامل پیام‌های خطا و وضعیت‌های خاص باشند. مثال: public class ValidationException : Exception { public ValidationException(string message) : base(message) { } } نتیجه‌گیری لایه Application در معماری کلین شامل اجزای متعددی است که همگی برای ارائه و پیاده‌سازی منطق کسب‌وکار و جریان‌های کاری همکاری می‌کنند. با استفاده از این لایه، شما می‌توانید منطق کسب‌وکار خود را از رابط کاربری و دسترسی به داده‌ها جدا کنید و نرم‌افزاری قابل نگهداری و تست‌پذیر ایجاد کنید.

لایه Persistence در معماری کلین مسئولیت تعامل با پایگاه داده را بر عهده دارد و شامل اجزایی است که به ذخیره‌سازی و بازیابی داده‌ها از پایگاه داده کمک می‌کنند. بیایید نگاهی به اجزای اصلی این لایه بیندازیم: 1. DbContext هدف: DbContext کلاس اصلی برای تعامل با پایگاه داده در Entity Framework Core است. این کلاس شامل DbSet‌هایی است که نمایانگر جداول پایگاه داده هستند و به شما امکان انجام عملیات CRUD را می‌دهند. مثال: public class DatabaseContext : DbContext { public DbSet<Customer> Customers { get; set; } public DbSet<Product> Products { get; set; } public DatabaseContext(DbContextOptions<DatabaseContext> options) : base(options) { } protected override void OnConfiguring(DbContextOptionsBuilder optionsBuilder) { optionsBuilder.UseSqlServer("YourConnectionStringHere"); } protected override void OnModelCreating(ModelBuilder modelBuilder) { // پیکربندی‌های مدل } } 2. Migration (مهاجرت) هدف: مایگریشن‌ها برای مدیریت تغییرات در ساختار پایگاه داده استفاده می‌شوند. با استفاده از مایگریشن‌ها، می‌توانید تغییرات در مدل‌های داده‌ای خود را به پایگاه داده اعمال کنید و به صورت سیستمی تغییرات را مدیریت کنید. مثال: dotnet ef migrations add InitialCreate dotnet ef database update 3. پیکربندی‌های انتیتی (Entity Configurations) هدف: پیکربندی‌های مدل‌ها به شما اجازه می‌دهند تا قوانین و تنظیمات خاصی را برای جداول و ستون‌های پایگاه داده تعریف کنید. این شامل کلیدهای اصلی، روابط بین جداول، و ویژگی‌های ستون‌ها می‌شود. مثال: public class CustomerConfiguration : IEntityTypeConfiguration<Customer> { public void Configure(EntityTypeBuilder<Customer> builder) { builder.HasKey(c => c.Id); builder.Property(c => c.Name).IsRequired().HasMaxLength(100); builder.HasMany(c => c.Orders).WithOne(o => o.Customer).HasForeignKey(o => o.CustomerId); } } 4. مقدار دهی اولیه (Seeding) هدف: مقدار دهی اولیه برای افزودن داده‌های اولیه به پایگاه داده استفاده می‌شود. این داده‌ها می‌توانند شامل اطلاعات پیش‌فرض یا داده‌های مورد نیاز برای شروع برنامه باشند. مثال: public class DatabaseSeeder { public static void Seed(DatabaseContext context) { if (!context.Customers.Any()) { context.Customers.AddRange( new Customer { Name = "John Doe", Email = "john@example.com" }, new Customer { Name = "Jane Smith", Email = "jane@example.com" } ); context.SaveChanges(); } } } نتیجه‌گیری لایه Persistence در معماری کلین شامل اجزای مختلفی است که به مدیریت و تعامل با پایگاه داده کمک می‌کنند. این اجزا شامل DbContext برای تعامل با پایگاه داده، مایگریشن‌ها برای مدیریت تغییرات در ساختار پایگاه داده، پیکربندی‌های مدل‌ها برای تعریف قوانین خاص، و مقدار دهی اولیه برای افزودن داده‌های پیش‌فرض می‌باشند. این لایه به شما کمک می‌کند تا داده‌های خود را به صورت موثری مدیریت کنید و تغییرات را به صورت سیستماتیک و قابل کنترل اعمال کنید.