ما تخت دوطبقه داریم و مال من طبقه بالاییه ولی شاید یه سال شده که انقدر روش وسیله گذاشتیم طبقه پایینی میخوابم😀🥲

طبقه پایینی هم برا داداشمه. یه مدتم روش میخوابید اما هم به خاطر مدرسه ها، هم اینکه من جا نداشتم دوباره پیش بابام میخوابه تا من برم خونه خودم

ولی تا تخت بالایی خالی شه من از این خونه رفتم و دلم برای تختم تنگ میمونه🥲🥲💔

انقلاب شهوت هرگز بر انقلاب شهادت پیروز نخواهد شد. @mahdipouraskari

نظریه کم طرفدار: فضا خیلی ترسناکه و هیچ وقت نمیخوام ببینمش

فکر کنم اگه یه وقت برم فضا یا هیچ وقت از داخل فضاپیما بیرون رو نگاه نمیکنم یا اگه بکنم از شدت نفس تنگی و ترس میمیرم

همه چیز زیادی فوق بزرگ، فوق تاریک و فوق بی انتهاست. ترسناک نیست؟

عکسای قشنگی ازش هست ولی فقط تا وقتی که عکس باشن

چقدر الکی زور میزدیم و میزنیم که مثلا آدم بزرگ بشیم. که مثلا خودمون تصمیم گیرنده خودمون باشیم. مستقل از خانواده. که کسی به من چیزی نگه، من دیگه بزرگ شدم.

انقدر مسئله های زیاد برای فکر کردن داشتم که حواسم نبود به این فکر کنم که من کمتر از دوهفته دیگه، فرزند اول این خونه نیستم :) این شب زنده داری ها، یواشکی سریال دیدنا، ول چرخیدنا، جمع کردن ریخت پاش اسباب بازی ها، نجات دادن وسیله ها از دست خواهر تقریبا دو ساله، دعوای هر روزه با برادر ۸ ساله، یهو همینجوری بی‌هوا بغل کردن مامان، سلام کردن به بابا وقتی از سر کار برمیگرده، ساعت ها پشت میز نشستن، دغدغه های نوجوونونه و جوونونه داشتن، ربط دادن اخلاق و رفتارم به تایپ infpـم، خوردن خوابیدن کشیدن نوشتن زندگی کردن تو این اتاقم با این تخت دوطبقه و کمد و میز و کتابخونه، همه اینا بعلاوه هزاران چیز دیگه، همه اینا، ده روز دیگه تمومه... :)

قرار نیست تغییر شرایط قسمتی از من رو حذف کنه ولی اون هدای ۱۸-۱۹ ساله‌ی مجردِ کم‌دغدغه‌ی نوجوون قراره بشه زهرای ۲۰ ساله‌ی متاهل خونه دار با دغدغه های یه پله بالاتر