یک نفر دارم مرا هردم هوایی می کند عاشقم کرده ولی بی وفایی می کند بی وفا با اینکه میداند دلم درگیر اوست مثل یک بیگانه از من جدایی می کند

حرف دل بسیار اما ، شعر کوتاهش خوش است نه گلی در باغ مانده ، نه دلی در پیکرم...

تونباشی؛ نفسم بند... ودلم تنگ... وجهانم سرد... است...

من گرفتارِ همان دردم که درمانش تویی      ساکنِ ویرانه ای هستم که دربانش تویی بر خلافِ برگ های خیسِ باران خورده ام        من همان ابرِ بهارانم که بارانش تویی هر کسی با خاطرات خوب و بد سر میکند      سردِ سردم مثلِ پاییزی که آبانش تویی پرسه میزد یک نفر در کوچه های شهر عشق     خوش به حالِ هر کسی که ماه تابانش تویی

- من‌چه‌می‌کردم‌درعالَم‌گر‌نمی‌دیدم‌تو‌را...؟

بی خیالَم شُدِه ای مَن با خیالِ تُو خُوشَم بی خیالَت میشَوَم آخَر خُودَم را میکُشّم...:)

شعرم به چه کار آید ، وقتی تو نمی‌خوانی ...

‌ اگر چه نشنوی  اما برایت شعر می خوانم اگر چه نیستی اما همیشه دوستت دارم ‌؛

فراموش کردنت مث داشتنت محاله:)

هر زمان فالی گرفتم 'غم مخور' آمد ولی این امید واهی حافظ مرا بیچاره کرد!

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم به طاقتی که ندارم کدام بار کشم؟