تو بگـــو من چه کنم  روحو  روانم باشی سر به دامان تو و گرمی جــــــــانم باشی گم نکن این گـــــلِ صحرای مــرا تا به ابد وقت دیــــــدار تو چون روز جوانم باشی من بفرمان تو و عـــــــــــاشق دیدار توام شاید از ناله‌ی  من اشک روانــم باشی رفته ها رفت ولی عاشق رویت مــــاندم من وآغوش توچون گرگ وشبانم باشی گل حسرت شده آن مردمـک چشمانت تو بیا تا که شبی غرق لبــــانم باشی

نمی‌دانم چرا اما به قدری دوستت دارم که از بیچارگی گاهی به حال خویش می‌گریم

🙂🙂

دیوان شعرم را برای تو سرودم گردد فدای چشم ناز تو وجودم این بوده رویا و خیال و آرزویم ای کاش من هم دلبر قلب تو بودم .

ای که همه اشک هایم حاصل دلتنگی توست همه فاصله ها حاصل بدقولی توست

« نوازش کن مرا گاهی دلم تنگ است و بیمارم بگو امشب تو می آیی به جای غم به دیدارم »

🥲🥲

آسمان قسمت ما بود که بی بال شدیم دل به فریاد سپردیم ولی لال شدیم ما به این حنجره گفتیم که لب وا نکند عاقبت پای سکوت دلمان چال شدیم

گله ای نیست، اگر هست، از اوست... می‌توانیم برنجیم مگر ما از ماه؟؟؟ 🌓

گفتمش روزی خیالش از دلم بیرون کنم دل بگفت او با من است من با خیالش می‌روم…

ازفرآقت‌چشم‌هـٰآیم‌غرق‌بآران‌میشـود عـٰآشق‌‌هجـرآ‌ن‌ڪشیده‌زودگریـٰآن‌میشـود'!