من در این قافله تنهاتر از آنم که تو می‌پنداری...

آیا شده از شدت دلتنگی و غصه هی بغض کنی ،گریه کنی ، شعر بخوانی!؟....🫠

شعرهایم از خودم سرسخت‌ تر دل بسته‌اند من فراموشت کنم،این‌ها که ول کن نیستند..

چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی چه شد که شیوه بیگانگی رها کردی به قهر رفتن و جور و جفا شعار تو بود چه شد که بر سر مهر آمدی وفا کردی منم که جورو جفا دیدم و وفا کردم توئی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی بیا که با همه نامهربانیت ای ماه خوش آمدی و گل آوردی و صفا کردی بیا که چشم تو تا شرم و ناز دارد کس نپرسد از تو که این ماجرا چرا کردی منت به یک نگه آهوانه می بخشم هر آنچه ای ختنی خط من خطا کردی اگر چه کار جهان بر مراد ما نشود

بعد از این بھ‌ هࢪ عشق جهان مۍخندم؛ هࢪ کھ‌ گوید سخن از عشق، بھ‌ آن مۍخندم:)

حاضرم ناز تو با قیمت جانم بخرم چه بلایی شده‌ای، کاش بیای به سرم!

مارا ز خود کردی جدا شرمی نکردی ز خدا؟🥲

شد کوچه به کوچه جستجو عاشق او شد با شب و گریه روبه رو عاشق او پایان حکایتم شنیدن دارد من عاشق او بودم و او عاشق او...

نمانده در دلم دگر توان دوری ...

از همه کس گذر کنم ، از تو گذر نمی شود مشکل تو وفای من ، مشکل من جفای تو کن نظری که تشنه ام ، بهر وصال عشق تو من نکنم نظر به کس ، جز رخ دلربای تو

شوق دیدارت اگر شعله به دلها بکشد رود را از جگر کوه به دریا بکشد گیسوان تو شبیه است به شب اما نه شب نباید که انقدر به درازا بکشد

- یع دیالوگ ط سریالِ‌ شهرزاد بود ك ب نظرم شهرزاد خیلے حرف دلمونو زد اونجا ك گفت: ' چیزای ك از ط ط سرِ منہ شاید ب اندازه‌ی هزاران‌ کتابہ ولے چیزای ک از ط تویِ دلِ منہ فقط توی یک جملہ خلاصہ می‌شہ، من سعے کردم بدونِ ط زندگے کنم ولے نتونستم :)