من هرچه مولانا شدم او شمس تبریزم نشد ای شمس نا تبریزی ام هرگز فراموشم مکن

بعد تو در دله من دگر کسی جا نشد، مثل من واسه تو دگر کسی پیدا شد؟

-دورم ز تو ای خسته خوبان چه نویسم؟ من مرغ اسیرم به عزیزم چه نویسم؟ ترسم که قلم شعله کشد صفحه بسوزد با آن دل گریان به عزیزم چه نویسم؟:)-

من ندانستم از اول، که تو بی مهر و وفایی عهد نابستن از آن بِه، که ببندی و نپایی ...

مرا به گوشه‌ی آغوشِ خویش، دعوت کن.

تو می‌روی و دل ز دست می‌رود مرو که با تو هر چه هست می‌رود.

به ضعف و قوّتِ بازوی عشق حیرانم که کوه می‌کند و دل نمی‌تواند کند!

‌- کی می‌رسی به داد دل مبتلا؟ بگو!

یکی دردویکی درمان پسندد... یکی وصل ویکی هجران پسندد... من ازدرمان ودردووصل هجران... پسندم آنچه راجانان پسندد...

‌عمرم ز دیر آمدنت ، رفته رفته، رفت..!

مستم من و مستم من و مستم من و ای وای در چشم تو انگار که صدجام شراب است از عشق نوشتم من و دیدم که کسی باز با یاد کسی سخت به دنبال طناب است دیواره ی هر خانه که با عشق بنا شد امروز عجیب است که از پایه خراب است شیری ست همین عشق که می درّد و آخر آهو که شوی کار تو هر لحظه عذاب است یک شهر گرفتار رضاخان نگاهت یک سلسله مو از لج تو غرق حجاب است

ارغوانم حال مرا میفهمی؟ همچو کودکِ مادر گُم کرده،حیرانم درد مرا میفهمی؟ :)