‌عمرم ز دیر آمدنت ، رفته رفته، رفت..!

مستم من و مستم من و مستم من و ای وای در چشم تو انگار که صدجام شراب است از عشق نوشتم من و دیدم که کسی باز با یاد کسی سخت به دنبال طناب است دیواره ی هر خانه که با عشق بنا شد امروز عجیب است که از پایه خراب است شیری ست همین عشق که می درّد و آخر آهو که شوی کار تو هر لحظه عذاب است یک شهر گرفتار رضاخان نگاهت یک سلسله مو از لج تو غرق حجاب است

ارغوانم حال مرا میفهمی؟ همچو کودکِ مادر گُم کرده،حیرانم درد مرا میفهمی؟ :)

تو هم شاید مرا در یاد می‌آری به دشواری و از من خاطرات مبهمی داری به دشواری تو شاید عاشقم هستی و مغروری، نمی‌گویی تو مغروی که از دلتنگی و دوری نمی‌گویی تو هم دلتنگی و هم بی‌قراری در خیالاتم تو من را دوست داری عاشق این احتمالاتم

یادت اگر چه خاموش، کِی می‌شود فراموش؟ نامت کتیبه‌ای شد بر سنگِ روزگاران...

گل سرخم چرا پژمرده حالی بیا قسمت کنیم دردی که داری بیا قسمت کنیم پیشش به من ده که تو کوچک دلی طاقت نداری

مَن باشم و وِی باشد و مِی باشد و نِی... کِی باشد و کِی باشد و کِی باشد و کِی...

بیهوده مگردید به تکرار دراین شهر آن طرز نگاهش بخدا شعبه ندارد

زمستان میرود ، بهار می‌آید ، دلتنگی میرود، دلتنگی جدید می‌آید . ‌.

' کاش در دیدار اول پای قلبم می‌شکست ؛ لااقل از درد می‌مُردم نه از این انتظار ..

‌ فکرم به مُنتهای جمالت نمی‌ رسد کز هرچه در خیالِ من آمد نکوتری...