ای عشق! مدد کن که به سامان برسیم چون مزرعه‌ی تشنه به باران برسیم یا من برسم به یار و یا یار به من یا هردو بمیریم و به پایان برسیم! :)

  به غمِ کسے اسیࢪم کہ‌ ز مں خبࢪ ندارد عجب از محبتِ مڼ کـہ‌  دړ او اثر ندارډ  

نمی‌دانم که بعد از من توهم تنها شدی یانه پریشان و اسیر شب نخفتن ها شدی یا نه به وقت گفتن و بِشُنیدِ از عشق مثل من دچار بغض و اندوه ، نگفتن ها شدی یا نه

دردم دهی به فصلی، درمان کنی به وصلی ماتم که بر چه اصلی، درد و دوایم از توست

تو نبودی و تب فاصله ها پیرم کرد عاشق شعر شدم، شعر زمین گیرم کرد..

به جان می‌جویمت، جانا کجایی ‌؟!

ای هرگز و همیشه و نزدیک و دیر و دور! در هر کجا و هیچ کجا، در چه مأمنی؟

گه گاهی مینشینم به در نگاه میکنم آیا می‌آیی !یا عمر خودم را تلف میکنم ؟

تو نمی خواهی که عزیزت بشوم زور که نیست یا نگاهت کند چشم تو مجبور که نیست تو مرا دیدی و از دور به بیراهه زدی تو نگو نه که چشم من که کورنیست

برون نمی رود از خاطرم خیال وصالت اگرچه نیست وصالی..ولی خوشم به خیالت

نیمه شب شد باز و من دلتنگ آغوشت شدم یادت آمد، دل گرفت و ناگهان جانم برفت

«نفس‌می‌کشم‌در‌خیال‌خود‌هوای‌تو‌را»