آنکه‌آسوده‌ی خواب‌است‌به‌بازوی‌رقیب‌/بالش‌نم‌زده‌از‌اشک‌چه‌می‌داند‌چیست؟

حیف حضور تو بند مو بود حیف ادامه با تو آرزو بود

ناله را هرچند میخواهم که پنهانی کشم.. سینه می گوید که من تنگ امدم،فریاد کن!

‌مونسی نیست مرا بعد سفر کردن تو... 🙂

امیدی بر جماعت نیست میخواهم رها باشم اگر بی انتها هم نیستم بی ابتدا باشم چه می شد بین مردم رد شوی آرام و نامرئی که مدتهاست میخواهم فقط یک شب خدا باشم اگر یک بار دیگر فرصتی باشد که تا دنیا - بیایم دوست دارم تا قیامت در کما باشم خیابانها پر از دلدار و معشوقان سردرگم ولی کو آنکه پیشش میتوانم بی ریا باشم ؟ کسی باید بیاید مثل من باشد، خودم باشد که با او جای لفظ مضحک من یا تو، ما باشم

تا به الان چشم به انتظار تو دوختم تو چه دانی این مدت چقدسوختم

قهوه میریزم برایت، نیستی آن سوی میز هی شکر میریزم و تلخ است جای خالی‌ات...

عطرِ توست در هوا، می‌آیی یا رفته‌ای ...؟!

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی دل بی‌ تو به جان آمد وقت است که بازآیی

ما حنجره در حنجره در حنجره بغضیم ما اینه در اینه در اینه دردیم

جانا زِ فراقِ تو ؛ این محنتِ جان تا کِی .

توی قرآن خوانده‌ام، یعقوب یادم داده است دلبرت وقتی کنارت نیست کوری بهتر است