بر من ببخش، گاه چنان دوست دارمت کز یاد می‌برم که مرا برده‌ای ز یاد(؛

من پذیرفتم شکست خویش را... پند های عقل دوراندیش را من پذیرفتم که عشق افسانه است.. این دل درد آشنا دیوانه است میروم شاید فراموشت کنم با فراموشی هم آغوشت کنم:)))))

تو بدون من مرا کم داری من ولی بی تو جهانم خالیست....

راستش را بخواهی؛ ترجیح می‌دهم در فراغ دوری‌ات جان دهم تا جانم را به غیر از تو دهم

این‌دنیآ‌ک‌ِنَشد؛ بآهَم‌بودَنِمآن‌بِمانَد‌دُنیای‌ِدیگرِ..

درد یعنی بروی، دردسرش کم بشود.. بشوی عابر ِ آواره ِ ی ِ افکار ِ خودت:)!

تو را با غیر میبینم صدایم در نمی آید دلم میسوزد و کاری ز دستم بر نمی آید

+نوشتی بی تو میمیرم، خرابت میشوم عمری خلافِ آنچه میگفتی، ببین حالا چه آبادی:)

با وجود اينكه نامی از كسی در شعر نيست تا غزل می گویم آدم‌ها به تو شک می کنند

آخرین روز تابستان خود را چگونه میگذرانید؟😂

کسی چه میداند؟! شاید ریاضی هم عاشق بود! عاشق کسی به نام ایکس که حالا اورا گم کرده برای همین مدام از ما میپرسد ایکس کجاست؟! ایکس مرا پیدا کنید..

از فردا همه دنبال ایکس🧐😂