از اون شباست که نوشتنم میاد. بخشی از چالش رو انجام میدم.

/چالش. به دنیا آمدی تا چالش‌پذیر باشی، می‌دانی که چه می‌گویَم نه؟ یک نگاهِ گذرا به اطرافت بیانداز! همین موجودات دوپا که روزانه با شتاب و عجله به این سمت و آن سمت می‌روند هم خودشان برای تو چالش محسوب می‌شوند، باور می‌کنی؟ تصور کن داری رانندگی میکنی، یکی از همین ها که پسرکِ بیست و دو ساله‌ای است به قصد کُشت خودش را جلوی ماشینت می‌اندازد! یا در نوع دیگر اینکه یکی از همین ها که عادت به چاقوکشی دارد و خوب مالِ حرام بالا می‌رود بیاید و کیف تو را بدزدد و تو با گفتنِ:«آهای! خدا بر کمرت بزند ای دزد بدکار» او را راهی می‌کنی و خود در اتفاق پیش آمده غرق می‌شوی. حتی خود تو هم چالش می‌سازی برای همین دوپاها، همه برای هم چالشیم، حال مسئله آن است که چگونه چالش‌ها را رد کنیم! -راعِدنوشت. @raaeiid-

-چالش پذیر یا چالش‌گریز مسئله این است.

چرا راعد حالا؟

-آرمان روزبه، با شخصیتت همراه شدم و همراهِ تو حل شدم، تو باید ادامه می‌داشتی...

/مشتی هستی و پرطرفدار. عادت داشت پای رفاقت تمام خودش را خرج کند. او معتقد بود شرف و انسانیت در رفاقت بسیار مهم است، اینکه پشت رفیقَت باشی و پای به پای او غمِ او را به روحَت بزنی و دردِ او را به جان بخری اصل مرام و رفاقت است. عاقبت یکی از روزها که بنا بر عادتِ همیشگی‌اش بر نیمکتی در فلان پارک نشسته بود و به کودکان خیره شده بود،گرمایِ دست کسی را روی شانه اش احساس کرد، خواست سر بچرخواند که گفت:«هی! برنگرد! تو مشتی هستی و پر طرفدار! با مرامی و اصل رفاقت را خوب بلدی، همانی هستم که خنجری بر روحَت زدم. آمدم که بگویم بسیار گشتم و کسی را مانند تو در رفاقت پیدا نکردم که نیکوتر باشد، پس لطفا همینطور بمان مشتی!» این را گفت و رفت. صدایَش آشنا بود، یادم آمد، اسمَش سامان بود، مهربان بود ولی یک مرتبه انگار که صدسال از من کینه داشته باشد، کاری کرد که روحم را خراش داد. حال او آمده اما آن نفر دیگر من نبودم. -راعِدنوشت. @raaeiid-

از ناشناس ایتا بدم میاد، چون باید چک کنی ببینی پیامی اومده یا نه، ولی تلگرام اگه بیاد خبرت می‌کنه و چشم انتظاری نمی‌کشی.

یکمی راجب خودت بگو پسری؟ چند سالته و... /شما گفتین. ..... سلام.. از خودم گفتن داستان داره.

/...

/مآه. زیباتر که باشی تنهاتری، رفتارت که نیکوتر باشد تنهاتری. این قانون آسمان است. من که وِنوس باشم او را همیشه می‌بینم، غصه دار است و شب و روز با غمِ تنهایی‌اش سَر می‌کند. ستاره‌های حقیر را نگاه می‌کند و بی‌روح شدنِ چشمانش نسبت به روزِِ پیشَش از این فاصله هم پیداست. اگر می‌توانستم این مدارِ لعنتی را می شکستم و او را در آغوشِ پر از عشقِ خود می‌کشیدم. مگر نمی‌بینی من سالهاست که عاشقانه او را نگاه می‌کنم؟ وجودم را بنگر، عشقِ او تمامِ مرا به آتش کشیده و رنگی سرخ به خود گرفته‌ام، حرارتِ عشقِ او سالیانِ سال است که گریبانِ مرا گرفته و رهایَم نمی‌کند. سالهاست که که غمِ تنهاییِ او مرا هم آزار می‌دهد. لعنت بر مدارِ کلیشه‌ها که تو را از من گرفته. فقط نمی‌دانم آنقدر که من سرِ او می‌سوزم او با آن لباس سفید رنگ و قلب یخی‌اش مرا دوست دارد، یا نه. -راعِدنوشت. @raaeiid-

https://t.me/majnon_mah128 برای شما.٫کانال تلگرامی٫

ی سری پیام‌ها رو همون ناشناس جواب میدم.