در مملکت چو غرش شیران گذشت این عو عوی سگان شما نیز بگذرد ...

ولی من بارها با اشعار شما گریه کردم جناب آقای شهریار !

مَن سَنَ آی دِمیشام ..

مَن گِجَلَر یاتمامیشام ؛ مَن سَنَ لای لای دِمیشام ...

ولی عمیقاً نیاز دارم ...

من واست بغل داشتم !

از زیبایی های رشتم اینه، که بعده شیمی خوندن و به عمق ماجرا پی بردن میفهمی: جهان روی عاشق و معشوقی بنا شده که بهم نرسیدن...🫠

و اگر میرسید دیگه اتمی وجود نداشت ستاره ها وجود نداشتن آب وجود نداشت و حتی انسانی ام نبود

گاهی بزرگترین شکل عشق رسیدن نیست؛ فاصله ایه که حفظ میکنی تا چیزی بزرگتر از خودت زنده بمونه

یاد سکوت پرصدا افتادم سکوتی که فریاد می‌زد...

تمامه اینایی که گفتم بر میگرده به ذرات زیر اتمی و در اصل پروتون و الکترون که اگر الکترون مثل تمام روابطی که میگیم مثبت و منفی همدیگه رو جذب میکنن به هم میرسیدن دیگه هیچ اتمی وجود نداشت و اگر اتم نباشه من و شما و آسمون و ستاره.. و هیچی وجود نداره