هیچ چیز بی دلیل نیست ؛ به همه چی به چشم نشونه نگاه کن ‌.. حتی به پیامای این چنل*

_ سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی ؛ عشق محمّد بس‌است و آل‌محمّد _

تو گل ناز منی گر همه خار جگرند باش با من که همه رهگذران می‌گذرند..

صبحانه من صبح بخیری از توست با نام تو شیرین شده چایم ؛ به به...

هرچند دشمنم شده‌ای دوست دارمت بر دوستان گلایه روا نیست، بگذریم . .

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها ؛ عاقبت با قلم شرم نوشتند؛ نشد !

سال‌ها پرسیدم از خود کیستم؟ آتشم، شورم، شرابم، چیستم؟ دیدمش امروز و دانستم کنون؛ او به‌ جز من، من به‌ جز او نیستم .

نمیتونی شبیه آدم بَدا شی..

کاش همون روز با شما میومدم و می‌مردم ؛ الان روزی صد بار می‌میرم ..‌.

ای ملائک که به سنجیدن ما مشغولید بنویسید که اندوه بشر بسیار است :(

امین و امن و مومن آنقَدَر دنیا خطابت کرد خدا طاقت نیاورد و سرانجام انتخابت کرد برای هر سری از روشنایت سایه‌بان می‌خواست که شب را پیش پایت سر برید و آفتابت کرد حجازِ وحشیِ زیبا ندیده دل به حسنت باخت که بت‌ها را شکست و قبله دل‌ها حسابت کرد خدا از چشم زخم مردمان ترسید پس یک شب تو را تا آسمان‌ها برد و مثل ماه قابت کرد تو را از آسمان بارید مثل عشق بر دنیا زمین را تشنه دید و در دل هر قطره آبت کرد دوای درد دین و درد دنیا ؛ درد بی دردی حضورت دردهای مرگ را حتی طبابت کرد

او می‌خندید و شکوفه‌ها سبز میشدند ؛