خب این درست نیست وقتی شما اعتماد داری به خدا و مطمئنی بابت توکلت دیگه نگرانی نباید داشته باشی 🙂
درسته باید توکل کنیم و بسپاریم به خود خدا و نگران نباشیم ولی اگر مشکلی داریم، باید دنبال راهحلش بریم و از آدمهای مختلف هم کمک بگیریم؛ اما تهِ دلمون بدونیم که حلکنندهی اصلی خداست و به هیچکس و هیچ چیزی به اندازهی خدا وابسته نباشیم.😌
مثلاً اگر مریض شدیم، توکل این نیست که دکتر نریم و فقط دعا کنیم؛ باید درمان رو دنبال کنیم، ولی باور داشته باشیم که نتیجهی نهایی دست خداست و آخرش خداست که حواسش بهمون هست 🙂
در واقع توکل یه حالت قلبی و اعتقاد درونیه که خودش رو در رفتار آدم هم نشون میده
آدمی که واقعاً متوکل باشه، هم تلاش میکنه و هم دلش رو به خدا میسپره🌱
مهم ترین مسئله اینه که توکل در لغت به معنی تکیه کردن و اعتماد کردنه؛ اما وقتی میگیم «توکل بر خدا»، یعنی خدا رو تکیهگاه اصلی خودمون بدونیم و باور داشته باشیم که او از هر کسی بیشتر میتونه کمکمون کنه🥲
حتی تو احادیث و آیات قرار هم اومده که انسان باید در همهی امور زندگی به خدا توکل کنه چه مسائل بزرگ و چه چیزهای ساده و روزمره یعنی حتی برای نیازهای مادی و مشکلات معمول زندگی هم نباید از یاد خدا غافل بشیم👩🏻🦯
اما مسئله ای که هست اینه که ما تا وقتی به مشکل نخوردیم و همه چی خوب پیش میره خدا رو یادمون رفته و وقتی قسطامون عقب میوفته تو زندگی به مشکل میخوریم تازه یادمون میوفته خدایی وجود داره🙂🌱
در نهایت، کسی که اهل توکله باید دو تا باور رو با خودش داشته باشه:
خدا در همهی لحظههای زندگی حضور داره و میتونه کمکمون کنه🙂
هیچکس و هیچ چیزی مستقل از خدا نیست و نباید به غیر خدا وابستگی و اعتماد قلبی داشته باشیم🌱
پس خلاصه اگر بخوام خیلی ساده بگم:
توکل یعنی تلاش خودمون رو بکنیم، از امکانات و آدمهای لازم کمک بگیریم، ولی نتیجه رو به خدا بسپاریم و ته دلمون مطمئن باشیم که تکیهگاه اصلی فقط خداست🙂
خیلی ها میگن توکل کردیم ...
پس دنبال راه حل نمیریم
تلاش نمیکنیم
فقط توقع داریم خدا معجزه کنه😐
به اینم فکر نمیکنیم امکانات و ادمای سر راهمون شاید واسطه ای باشن 😕