باهم زیبایی ببینیم پی‌نوشت: امشب با یک فیلمساز باتجربه‌ی کافه‌دار صحبت می‌کردم. حرف‌هایش برایم جالب و قابل تأمل بود. می‌گفت: "آقای خامنه‌ای قمار بزرگی کرد؛ جان و آبرویش را خودآگاه فدا کرد تا بعد از اتفاقاتِ دی‌ماه، ورق برگردد. و حالا مردم، اینطور برای کشورشان به خیابان‌ها ریخته‌اند". یا می‌گفت: "امیدوارم جمهوری اسلامی، این بار مانند روزهای پس از جنگ دوازده روزه، در حق این مردم بی‌معرفتی نکند". بلوغ اجتماعی فرد به فرد ملت ایران، شگفت‌آور است. @siasate_no

پس از خیابان؛ در آستانه یک بلوغ ملی چیزی در ایرانِ ۱۴۰۴ در حال رخ دادن است که با واژه‌های دم‌دستی نمی‌شود توضیحش داد. نه فقط با زبان شور، نه صرفاً با خشم، نه با ادبیات امنیت، و نه حتی با تعبیر ساده وطن‌دوستی. با وضعیتی متراکم‌تر و پیچیده‌تر مواجه‌ایم؛ انباشتی تاریخی که خود را هم‌زمان در خیابان، افکار عمومی، حافظه جمعی، اضطراب‌های اجتماعی و واکنش جامعه به خطر نشان می‌دهد. ملت ایران در میانه این تلاطم، نشانه‌هایی از یک بلوغ تازه بروز داده است؛ بلوغی که مهم‌ترین ویژگی‌اش، دیدن هم‌زمان چند حقیقت است. جامعه امروز هم تهدید خارجی را می‌فهمد، هم مسئله داخلی را. هم نگران امنیت و تمامیت کشور است، هم از دردهای انباشته در سیاست داخلی، معیشت، بی‌اعتمادی و شکاف‌های اجتماعی غافل نیست. همین توانایی برای کنار هم دیدن امور متعارض، نشانه مهم یک رشد ملی است. این بلوغ جامعه را از دوگانه‌های ساده‌ساز دور می‌کند. دیگر نمی‌توان همه‌چیز را فقط در یک قاب توضیح داد. نه می‌شود به نام خطر بیرونی، مسئله سیاست داخلی را تعلیق کرد؛ و نه می‌شود به نام نقد داخلی، واقعیت تهدید و ضرورت حفظ کشور را نادیده گرفت. ایرانِ امروز در نقطه‌ای ایستاده که نیازمند فهمی توأمان از هر دو ساحت است: هم ایستادگی، هم اصلاح. شورِ تنها کافی نیست نفسِ بروز شور اجتماعی را هم نباید دست‌کم گرفت. همین که جامعه هنوز در لحظه خطر می‌تواند حساس شود، همبستگی نشان دهد و در دفاع از چیزی به میدان بیاید، معنای کمی ندارد. این یعنی هنوز ماده ملی زنده است و پیوندی میان جامعه و امر جمعی باقی مانده است. اما درست از همین‌جا مسئولیت سنگین‌تر می‌شود. شور، به‌تنهایی فضیلت کافی نیست. آن‌چه تعیین‌کننده است، نحوه هدایت این انرژی اجتماعی و ترجمه آن به اولویت، تصمیم و اصلاح است. کدام ایران؟ مسئله امروز ایران فقط «دفاع» نیست. مسئله این است که از کدام ایران دفاع می‌کنیم و این دفاع قرار است به نفع کدام نظم سیاسی و اجتماعی تمام شود. جامعه از یک اسم انتزاعی دفاع نمی‌کند؛ از موجودیتی زنده دفاع می‌کند که باید امنیت، کرامت، مشارکت و امکان زندگی را نمایندگی کند. دفاعی که این نسبت را نبیند، شاید در کوتاه‌مدت شور ایجاد کند، اما در بلندمدت وفاداری پایدار نمی‌سازد. نسبت میان ایران و جمهوری اسلامی در این‌جا نسبت میان ایران و جمهوری اسلامی به مسئله‌ای جدی تبدیل می‌شود. نه می‌توان از ایران سخن گفت و نسبت آن را با ساخت سیاسی موجود نادیده گرفت، و نه می‌توان بقای ساخت سیاسی را چنان طرح کرد که گویی کیفیت رابطه آن با جامعه و مسئله اعتماد، اموری فرعی‌اند. دفاع از کشور، بدون بازاندیشی در کیفیت حکمرانی، ناقص می‌ماند. سیاست داخلی و سیاست خارجی همین‌جا ضرورت توازن میان سیاست داخلی و خارجی برجسته می‌شود. نه می‌توان سیاست داخلی را به نام جنگ و تهدید به حاشیه راند، و نه می‌توان مخاطرات بیرونی را چنان نادیده گرفت که گویی کشور صرفاً با نسخه‌های داخلی اداره می‌شود. ایران فقط در میدان دیپلماسی یا فقط در صحنه داخلی تعیین تکلیف نمی‌شود؛ سرنوشتش در نسبت این دو ساخته می‌شود. پس از خیابان از این منظر، «پس از خیابان» اهمیت پیدا می‌کند. خیابان می‌تواند نشانه، هشدار یا مظهر همبستگی باشد؛ اما آینده در خیابان متوقف نمی‌ماند. آینده در تبدیل این انرژی به نهاد، سیاست، اصلاح و افق مشترک ساخته می‌شود. اگر آن‌چه در جامعه بروز کرده فقط مصرف شود یا به بسیج عاطفی و زبان رسمی فروکاسته شود، این فرصت نیز به یکی دیگر از امکان‌های سوخته تاریخ ما تبدیل خواهد شد. بلوغِ ملی را به رسمیت بشناسید بلوغ ملی، اگر واقعاً در حال ظهور باشد، باید به رسمیت شناخته شود. به رسمیت شناختن آن یعنی شنیدن جامعه، نه فقط استفاده نمادین از آن. مردم فقط برای تأیید صحنه نمی‌آیند؛ آن‌ها حامل پیام‌اند: پیامی درباره امنیت، کرامت، مشارکت، عدالت، شأن ایران و نسبت میان دولت و ملت. سیاستِ نو اکنون لحظه حساسی است. هم خطر واقعی است، هم امکان. جامعه نشانه‌هایی از رشد بروز داده؛ اکنون نوبت سیاست است که نشان دهد آیا توان هم‌قد شدن با این بلوغ را دارد یا نه. اگر این لحظه درست فهم شود، «پس از خیابان» می‌تواند نه پایان یک واکنش، بلکه آغاز یک بازاندیشی ملی باشد. #سیاست_نو #رسول_طالبی آیدی تلگرام، ایتا، بله و روبیکا: @siasate_no

آقا مهدی این روز‌ها از کجا داری نگاهمون می‌کنی؟ رنج در رنج @ranjdarranj

ما به شهدایمان نمی گوییم : خداحافظ پیام ما به شهدایمان این است : به امید دیدار ❤️❤️❤️ به امید دیدار عزیزِ دلِ ایران ❤️❤️❤️ @mrtahlilgar1

🌷 شهید دکتر علی لاریجانی مشاور رهبر معظم انقلاب اسلامی و دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران 📥 دریافت نسخه چاپی 💻 Farsi.khamenei.ir

چند روز پیش در واکنش به تعیین جایزه ۱۰ میلیون دلاری آمریکا برای ارائه اطلاعات درباره خودش نوشته بود: ‌ قال الإمام الحسين عليه السلام: «إني لا أرى الموتَ إلا سعادةً، ولا الحياةَ مع الظالمين إلا بَرَماً» امام حسین علیه‌السلام فرمودند: «من مرگ را جز سعادت نمی‌بینم و زندگی با ستمگران را جز ملال و خواری نمی‌دانم.» 🔻پایگاه هنری محتوایی ایرانیوم @iraniyom

https://ble.ir/ranjdarranj/2007697894849039477/1773799350358 این فیلم سال پیش یک فیلم عادی بود... 💔 ۱۴۰۳/۰۱/۱۵ چقدر عجیبی ایران! چقدر دشمنانت باید از تو بترسند. چقدر سخت می‌شود اگر این زمانه را ببینم و بمیرم قبل از آنکه شهید شوم... رنج در رنج @ranjdarranj

🌷 هر شهید یک پرونده انتقام ▫️ این اطمینان را به همگان میدهم که ما از انتقام خون شهداء شما صرف نظر نخواهیم کرد. انتقامی که در نظر داریم فقط مربوط به شهادت رهبر عظیم‌الشان انقلاب نیست؛ بلکه هر عضوی از ملت که توسط دشمن شهید میشود، خود موضوع مستقلی برای پرونده انتقام است. ✍️ بخشی از اولین پیام حضرت آیت‌الله سیّدمجتبیٰ حسینی خامنه‌ای رهبر معظّم انقلاب اسلامی | ۲۱ اسفند ۱۴۰۴ 📱 @rahbar_enghelab_ir

🌹امام حسین علیه السلام : فَإِنِّي لَا أَرَى الْمَوْتَ إِلَّا سَعَادَةً وَ الْحَيَاةَ مَعَ الظَّالِمِينَ إِلَّا بَرَما براستى كه من مرگ را جز سعادت نمى دانم و زندگى در ميان ستمگران را جز رنج و دلتنگى. شهید علی لاریجانی 🔹 #برای_ایران @foriran1401 🔻پایگاه هنری محتوایی ایرانیوم @iraniyom

📌 لحظه‌ی پایان جامعه‌شناسیِ بی‌جامعه از همین حالا جامعه‌شناسان و متفکران گرامی احتمالاً شروع کرده‌اند به گفتن اینکه تجمعات شبانه مردم به "کارناوال" تبدیل شده و کارکرد اصیل خود را از دست داده‌ است. حتما همین حالا دارند ضرب و تقسیم می‌کنند که "مردم ایران" دقیقا چه کسانی هستند و می‌خواهند تلاش کنند که ثابت کنند "مردم" همواره آنانی هستند که ما تشخیص می‌دهیم، نه آن‌هایی که در اربعین و غدیر و دهه‌ی فجر و همین حالا در خیابان‌ها هستند. دعوا اساسا همیشه بر سر همین "مردم" است. همان کسانی که رهبر شهید بیش از هر کس دیگری آن‌ها را می‌شناخت و به آن‌ها اعتماد داشت و معتقد بود: "دشمن مردم ایران را نشناخته است." از دید من هم، به عنوان دانشجوی فرهنگ و ارتباطات، این جامعه‌شناسان و مردم‌شناسان ایرانی‌اند که بیش از هرکسی مردم ایران را نشناخته‌اند. آن‌ها مختارند که انتخاب کنند با چه عینکی به مردم ایران بنگرند، اما اغلب‌شان متفق‌القول شدند که یک عینک را بزنند و آن‌چه را ببینند که از قبل می‌خواستند. این در حالی است که تو باید به میدان بروی تا واقعیت میدان را ببینی، نه آن‌چه که از قبل تعیین کرده‌ای. در تمام این سال‌ها برای شما سوال نشده بود که چرا همانگونه که بخشی از دانشجویان نخبه‌ی فنی و مهندسی به سازکار نظامی کشور یاری رساندند، دانشجویان علوم انسانی و اجتماعی کشور نتوانسته‌اند حتی روی شناخت و توصیف (راه حل که ارزانی‌شان!) تنها و تنها یک محله! تمرکز کنند و چیزی بنویسند که راهگشا باشد؟ اساساً به همچین چیزی حتی فکر هم نمی‌شود... نمی‌توان با کنارهم گذاشتن چند واژه و اصطلاح تخصصی جامعه‌شناسی و روان‌شناسی و فلسفه، بدون درک و شناخت از مردم، آن‌ها را توصیف کرد و بعد تحلیل کرد و بعد هم برایشان نسخه پیچید. این نسخه‌ها تا به الان مریض را تا دم احتضار برده است! با این روند، و با این دوری از واقعیت جامعه و نوعی خودبرتربینی در کلام و عمل آن‌ها از درک و شناخت مردم ایران هر روز دورتر و دورتر می‌شوند. این جامعه‌ نیست که به جامعه‌شناس نیاز دارد، این مردم نیستند که به مردم‌شناس نیاز دارند بلکه این جامعه‌شناس و مردم‌شناس‌اند که به شناخت جامعه و مردم نیازمندند... من امیدوارم این جنگ برای آن‌ها هم تلنگری باشد، که البته بعید می‌دانم، و البته آغازی باشد برای پایانِ جامعه‌شناسی بی‌جامعه و مردم‌شناسیِ بی‌ مردم. *زینب سرآبادانی @heyraaan

تنگسیری و سید مجید موسوی و الباقی دیگه از دنده درآوردند گذاشتند تو خلاص! ‌سعدی که هیچی! الآن دیگه «سلام فرمانده» هم بخونید فایده نداره … @ranjdarranj ‌