برای کسی که زیاد نمیشناسمش( ریحانه ادمین کانال گرافات) ساعت هاست ناراحتم و غم کل وجودمو گرفته. دعا کنیم برای سلامتیش بچه‌هاجون.

کاش با پذیرفتن آدم سبک میشد، کاش میشد قبولش کنی و آزاد بشی، کاش با سپر انداختن جنگ هم تموم میشد، اما نمیشه، مشکل دنیا همینه، اینکه حتی وقتی ادامه نمیدی هم باز ادامه پیدا میکنی.

تنها خوشحالی این روزام اینه که صبح زود بیدار میشم.

آدم همه کار میتونه انجام بده، حتی میتونی از غرب به شرق لشکر کشی کنی و ببینی هنوز ساعت ۱۲ نشده.

به هرحال یکاریش می‌کنم، مثل تمام وقتای دیگه‌ای که یکاریش کردم.

امروز زندگی و دوست دارم و طرفدارشم.

تا ابد میتونم به قصه‌ی پر از امید و تلاش آدما‌ گوش کنم و خسته نشم.

روز چهارم، امید و معاشرت.

دلم برای تو خونه موندن تنگه، خونه گرم و نرم و راحته. زندگی بزرگسالی بس، ولم کنین میخوام تا اطلاع ثانوی تو خونه بمونم، بخورم و بخوابم.

آقا جون داغ تو هیچوقت برام سرد نمیشه، حتی تو خوشحال‌ترین لحظات هم یادت میوفتم گریم میگیره؛ کاش نمیذاشتم بی خداحافظی بری.

نمیدونم روز ماقبل تولدم چه حسی باید داشته باشم، ولی هر چی که هست باید حالمو خوب نگه دارم.

درباره انجام یه کاری دو دل بودم و فکر میکردم از پسش برنمیام، خیلی اتفاقی یه چنلی باز کردم و چشمم به جمله شهید باقری خورد: باید به خود جرئت داد. خداجون نشونه بهتر از این نمیتونستی به من بدی قربونت برم :) اگه تویی که داری این پیام و میخونی به خودت و توانایی‌هات شک داری این یه نشونه برای توهم هست، به خودت جرئت بده.