امروز زندگی و دوست دارم و طرفدارشم.

تا ابد میتونم به قصه‌ی پر از امید و تلاش آدما‌ گوش کنم و خسته نشم.

روز چهارم، امید و معاشرت.

دلم برای تو خونه موندن تنگه، خونه گرم و نرم و راحته. زندگی بزرگسالی بس، ولم کنین میخوام تا اطلاع ثانوی تو خونه بمونم، بخورم و بخوابم.

آقا جون داغ تو هیچوقت برام سرد نمیشه، حتی تو خوشحال‌ترین لحظات هم یادت میوفتم گریم میگیره؛ کاش نمیذاشتم بی خداحافظی بری.

نمیدونم روز ماقبل تولدم چه حسی باید داشته باشم، ولی هر چی که هست باید حالمو خوب نگه دارم.

درباره انجام یه کاری دو دل بودم و فکر میکردم از پسش برنمیام، خیلی اتفاقی یه چنلی باز کردم و چشمم به جمله شهید باقری خورد: باید به خود جرئت داد. خداجون نشونه بهتر از این نمیتونستی به من بدی قربونت برم :) اگه تویی که داری این پیام و میخونی به خودت و توانایی‌هات شک داری این یه نشونه برای توهم هست، به خودت جرئت بده.

روز پنجم، خستگی.

چه خوبه که انسان های خوب هنوز وجود دارن و سر راه هم قرار میگیرن. چه فرخنده شبی و چه فرخنده وصلتی.

روز تولد آدم چرا اینقدر از همه عالم و آدم توقع داره؟ من الان حتی از راننده اسنپ هم ناراحتم که چرا تبریک نگفت، دیگه دوستایی که براشون تولد گرفتم بماند.

امروز روحیه‌م‌ در کمترین حالت و حساسیت‌م در بالاترین حد ممکنه.

من دقیقا برای دوتا از دوستام شخصا تولد گرفته بودم و دقیقا همونا حتی یادشون هم نبود. دخترجون بیا اینم از اولین درس سن جدیدت.