روز پنجم، خستگی.

چه خوبه که انسان های خوب هنوز وجود دارن و سر راه هم قرار میگیرن. چه فرخنده شبی و چه فرخنده وصلتی.

روز تولد آدم چرا اینقدر از همه عالم و آدم توقع داره؟ من الان حتی از راننده اسنپ هم ناراحتم که چرا تبریک نگفت، دیگه دوستایی که براشون تولد گرفتم بماند.

امروز روحیه‌م‌ در کمترین حالت و حساسیت‌م در بالاترین حد ممکنه.

من دقیقا برای دوتا از دوستام شخصا تولد گرفته بودم و دقیقا همونا حتی یادشون هم نبود. دخترجون بیا اینم از اولین درس سن جدیدت.

روز ششم، ناراحتی، کلافگی، گرما، خرابکاری.

از زندگی واقعی و بزرگسالی میترسم. حس میکنم همونطور که عدد سنم میره بالا، خودم تو چندین سال پیش موندم. امروز هم خوشحالی تجربه کردم، هم ناراحتی. هم از خودم ناامید شدم و هم به خودم امیدوار. در عین حال که میخواستم از همه فرار کنم، موندم. موندن و نمیخواستم ولی چیکار کنم عزیزم؟ زندگی همینه؛ پراز نشدن‌ها و نخواستن‌ها و نرسیدن‌ها. نمیخوام ولی باید بخوام. نمیخوام کاری کنم ولی باید کاری کنم. نمیخوام بمونم ولی باید بمونم. نه این زندگی عروسک کوکیِ، و نه من دیگه اون دختر کوچولو‌یی هستم که به سازم برقصن. ایندفعه نوبت منه؛ من باید به ساز این زندگی برقصم.

وقتی از همیشه افسرده‌تری آدما بیشتر از همیشه نااُمیدت می‌کنن ولی نه چون مرض دارن، چون تا گردن توی تاریکی فرو رفتی و از هرکسی که داره رد می‌شه انتظار معجزه داری. ولی آخرین باری که معجزه دیدی کی بود عزیزم؟

روز هفتم، بی دقتی و بازم خرابکاری.

چته دختر جون؟ حواست کجاست؟

تا میام روزا رو سبک‌ سنگین کنم که باید چه حسی به اون داشته باشم، شب شده.

تا میام تصمیم بگیرم که باید اون روز چه کارهایی انجام بدم، شب شده.