روز هفتم، بی دقتی و بازم خرابکاری.

چته دختر جون؟ حواست کجاست؟

تا میام روزا رو سبک‌ سنگین کنم که باید چه حسی به اون داشته باشم، شب شده.

تا میام تصمیم بگیرم که باید اون روز چه کارهایی انجام بدم، شب شده.

سکوت و سکون میخوام.

اگه گل بودم پژمرده بودم، اگه کاغذ مچاله، اگه نوار کاست جمع شده و گره‌ی کور خورده، اگه ماشین چاهار چرخ پنچر، اگه زمستون بی بارون و برف، اگه جوراب سوراخ، اگه میخ کج، اگه خونه بی‌ پنجره، اگه آدم دلتنگ، اگه آدم تنها، اگه آدم نااُمید.

امروز پژمردم. مثل دیروز، مثل پریروز، مثل هفته پیش.

سرکار برام عجیب و سخت و آموزنده میگذره.

روز هشتم، ناامیدی، ناراحتی، بازم خرابکاری.

من پرروتر از این حرفام، بازم ادامه میدم.

خیلی وقت‌ها فکر می‌کردم بدتر می‌شه بهتر شد و خیلی وقت‌ها فکر می‌کردم بهتر می‌شه بدتر شد. فکر کردن به این‌که بعدش چی می‌شه و ته‌ش چی می‌شه هم از اون کارهای مسخره و بی‌خودی‌ه که آدم می‌کنه.

آخرش اگه بتونی این تویی که تونستی و اگر هم نتونی این تویی که نتونستی. حالا هر چه‌قدر صلاح می‌دونی غر بزن بگو آدما نمی‌ذارن بتونم.