اگه گل بودم پژمرده بودم، اگه کاغذ مچاله، اگه نوار کاست جمع شده و گره‌ی کور خورده، اگه ماشین چاهار چرخ پنچر، اگه زمستون بی بارون و برف، اگه جوراب سوراخ، اگه میخ کج، اگه خونه بی‌ پنجره، اگه آدم دلتنگ، اگه آدم تنها، اگه آدم نااُمید.

امروز پژمردم. مثل دیروز، مثل پریروز، مثل هفته پیش.

سرکار برام عجیب و سخت و آموزنده میگذره.

روز هشتم، ناامیدی، ناراحتی، بازم خرابکاری.

من پرروتر از این حرفام، بازم ادامه میدم.

خیلی وقت‌ها فکر می‌کردم بدتر می‌شه بهتر شد و خیلی وقت‌ها فکر می‌کردم بهتر می‌شه بدتر شد. فکر کردن به این‌که بعدش چی می‌شه و ته‌ش چی می‌شه هم از اون کارهای مسخره و بی‌خودی‌ه که آدم می‌کنه.

آخرش اگه بتونی این تویی که تونستی و اگر هم نتونی این تویی که نتونستی. حالا هر چه‌قدر صلاح می‌دونی غر بزن بگو آدما نمی‌ذارن بتونم.

لذت بخش‌ترین قسمت روزم، یکی دو ساعت قبل سر کار رفتنه. در ارامش و سکوت فیلم میبینم به خودم میرسم و فکر میکنم.

قول میدم امروز و خوب بگذرونم، قول انگشت کوچیکه به خودم.

معاشرت‌هایی در جهتِ زنده موندن.

خدایا هوای ریحانه رو داشته باش. از وقتی پیام امروزشو تو چنل بله‌ش خوندم قلبم داره میترکه. بغضم حتی نمیزاره نفس بکشم.

گلی که درست کردم و ببینید🎀